Επέτειος Μνήμης των Ηρώων Ανδρέα Ζάκου, Ιάκωβου Πατάτσου και Χαρίλαου Μιχαήλ

 Φέτος συμπληρώνονται 65 χρόνια, από τις 9 Αυγούστου 1956 όπου με Ελληνική περηφάνια και παλικαριά οι Ανδρέας Ζάκος , Ιάκωβος Πατάτσος, και Χαρίλαος Μιχαήλ ανέβηκαν στο ικρίωμα της αγχόνης, περνώντας και αυτοί με τη σειρά τους στην Αθανασία, αναδεικνύοντας πρότυπα ηρώων για τις παρούσες αλλά και τις μέλλουσες γενεές.

Ανδρέας Ζάκος

Ο Ανδρέας Ζάκος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και αποφοίτησε από την Ελληνική Σχολή Σολέας. Από παιδί του άρεσε να μελοποιεί στίχους, εκφράζοντας έτσι το πηγαίο μουσικό αίσθημα που τον διέκρινε. Ήταν αγνός και ενθουσιώδης ιδεολόγος. Φιλοσοφούσε τη ζωή, λέγοντας ότι, αν είναι να προσφέρει ο άνθρωπος τη ζωή του για τα πιστεύω του, αξίζει να το κάνει ενόσω είναι νέος. Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση. Η εθνική του προσφορά ξεκίνησε αμέσως μετά το 1950 με ενέργειες που αποσκοπούσαν στην τόνωση του εθνικού φρονήματος του λαού. Ο μεγαλύτερός του αδελφός Γεώργιος υπήρξε ένας από τους πυρήνες της ΠΕΟΝ, μια από τις προεπαναστατικές ενέργειες της οποίας ήταν και η δολιοφθορά στα ηλεκτροφόρα καλώδια της Αρχής Ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα τη συσκότιση της Λευκωσίας και τη διάλυση των εορταστικών εκδηλώσεων για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στο Κυβερνείο το Μάιο 1953. Ο Γιώργος προσπαθούσε να κρατήσει μακριά από τα μυστικά της Οργάνωσης το φλογερό αδελφό του Ανδρέα, ο οποίος όμως εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με το ξεκίνημα του αγώνα και όργωσε την περιοχή Λεύκας-Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρατολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ. Για να μπορεί απερίσπαστα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγώνα, ο Ανδρέας κατέφυγε σε ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Γαληνής, όπου επιδόθηκε σε αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές, σύμφωνα με οδηγίες του Αρχηγού Διγενή. Στην επίθεση της 15ης Δεκεμβρίου 1955 στην τοποθεσία Μερσινάκι, κατά την οποία έπεσε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη πληγωμένος μαζί με το Χαρίλαο Μιχαήλ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο. Ως τελευταία χάρη, πριν από τον απαγχονισμό του, ζήτησε και άκουσε μουσική Μπαχ και Μπετόβεν. 

Γράφει σχετικά στον αδελφό του Γιώργο: "Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο..."

Ιάκωβος Πατάτσος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος τελείωσε το δημοτικό σχολείο "Ελένειο" στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις. Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού. Τον Ιανουάριο του 1956 συνεργάστηκε με το Σταύρο Στυλιανίδη και άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ στην κατασκευή και τοποθέτηση βόμβας στις 20 Μαρτίου 1956 στο κρεβάτι του Κυβερνήτη Χάρντιγκ. Στις 23 Απριλίου 1956 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Γεώργιο Παλαιολόγο την εκτέλεση ενός προδότη αστυνομικού, εναντίον του οποίου έγινε και προηγουμένως ανεπιτυχής απόπειρα. Η επίθεση έγινε έξω από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Σεραγίου Λευκωσίας. Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ιάκωβος, που έπεσε από το ποδήλατό του βρέθηκε στο στόχαστρο Τούρκουi ειδικού χωροφύλακα. Δεύτερος Τούρκος αστυνομικός, ο Νιχάτ Βασίφ, άρπαξε τον Ιάκωβο, οπότε ο Παλαιολόγος πυροβόλησε θανάσιμα τον Νιχάτ και τον ελευθέρωσε. Στη συνέχεια όμως το πλήθος των Τουρκοκυπρίων που προσέτρεξε τον ακινητοποίησε και συνελήφθη. Ο Παλαιολόγος κατέφυγε στο αντάρτικο και ο Πατάτσος κατηγορήθηκε για την εκτέλεση του Νιχάτ και οδηγήθηκε στην αγχόνη. Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. 

Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : "Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ..."

Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ τελείωσε το δημοτικό σχολείο Γαληνής και εργαζόταν στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Εντάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ και υπηρέτησε μαζί με τα αδέλφια του και τον πατέρα του. Είχαν διασυνδέσεις με την ανταρτική ομάδα του Μάρκου Δράκου. Ήταν αχώριστος φίλος και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Ζάκου με τον οποίο κατέφυγε στο αντάρτικο στις 17 Νοεμβρίου 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαληνής, αφού είχαν στο μεταξύ κατασκευάσει κρησφύγετα και λημέρια στην ορεινή αυτή περιοχή. Σε ένα μήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα τους συνενώθηκε με την ομάδα του Μάρκου Δράκου για την ενέδρα στο Μερσινάκι, στο 38ο μίλι του δρόμου Λευκωσίας-Κάτω Πύργου, κοντά στους αρχαίους Σόλους. Στην επίθεση οι ήρωες της ΕΟΚΑ Χαρίλαος Μιχαήλ, Ανδρέας Ζάκος, Χαράλαμπος Μούσκος και Μάρκος Δράκος, μαζί με τέσσερις άλλους συναγωνιστές τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εμπειροπόλεμο ταγματάρχη Κουμπ του αγγλικού στρατού και το δεκανέα Μόρουμ, ο οποίος σκοτώθηκε. Σκοτώθηκε επίσης και ο Χαράλαμπος Μούσκος. Ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη βαριά τραυματισμένος. Μαζί του συνελήφθη και ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο οποίος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τραυματισμένο το φίλο του. Και οι δυο τους καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο την Πέμπτη, 9 Αυγούστου 1956.

Το βράδυ της Τετάρτης, 8 Αυγούστου, λίγες μόνο ώρες πριν από την εκτέλεσή του, καλοδέχτηκε τη μάνα και τον πατέρα του στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας με το τραγούδι "Ξύπνα καημένε μου Ραγιά" και τους αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια :

"Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα." Το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπισε το θάνατο φαίνεται και στις δυο του επιστολές που έγραψε λίγο πριν από την εκτέλεσή του στις 7 και 8 Αυγούστου 1956."

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

10 Μαΐου 1956: Καραολής και Δημητρίου - Οι πρώτοι της αγχόνης

 

Σαν σήμερα 10 Μαίου 1956 η Κύπρος παγώνει από το γδούπο της καταπακτής της αγχόνης. Απαγχονίζονται οι πρώτοι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Δημητρίου Ανδρέας και Καραολής Μιχαλάκης.

Καραολής Μιχαλάκης

Γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933.

Γονείς : Σάββας και Παναγιώτα Καραολή
Αδέλφια : Ανδρέας, Ελένη, Μαρούλα, Νίκη

Ο Μιχαλάκης Καραολής τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και προσέφερε ποικίλες υπηρεσίες στον Αγώνα. Έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή. Δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Στη συνέχεια κατατάγηκε στην πρώτη ομάδα εκτελεστικού Λευκωσίας. Ως απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής έκανε παρέα με αγγλόπαιδες, έπαιζε μαζί τους και δεν κινούσε σε κανένα την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ.

Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, στενού συνεργάτη των Άγγλων. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής καταζητήθηκε και συνελήφθη, καθώς μεταφερόταν στην περιοχή Κερύνειας, για να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Προσήχθη στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου 1955, παρόλο που η σφαίρα που σκότωσε τον Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Και αυτό το γνώριζαν οι Άγγλοι.

Προσπάθειες για οργάνωση δραπέτευσής του, πριν την εκτέλεσή του, δεν τελεσφόρησαν και ο Μιχαλάκης Καραολής οδηγήθηκε στην αγχόνη μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.

Το ψυχικό σθένος και η Ελληνική παλληκαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας απτόητοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσε το γόητρο της ΕΟΚΑ και δημιούργησε ηρωικό προηγούμενο για τους αγωνιστές.

Δημητρίου Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934.

Γονείς : Δημήτρης και Ευδοκία Βασιλείου
Αδέλφια : Σάββας και Ελένη
Ετεροθαλή αδέλφια : Αγγέλα και Σούλα

Ο Ανδρέας Δημητρίου αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό.

Το μυαλό του συνεχώς μηχανευόταν τρόπους να αναπτύξει δραστηριότητα. Επιστέγασμα της δράσης του ήταν η αρπαγή των όπλων μέσα από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Ο Διγενής εξέφρασε την πλήρη ικανοποίησή του για τη δράση του αυτή.

Μετά από απόπειρά του να εκτελέσει τον Άγγλο πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που φρουρούσαν τον Τέυλορ. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο όμως έπαθε εμπλοκή και οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το Μιχαλάκη Καραολή. Ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν.

"Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη", ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. "Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος", ήταν η απάντησή της.

Πηγή: Ιστορικές μνήμες ΕΟΚΑ

Τόσο μικρό νησί και γέννησε τόσο μεγάλους ήρωες. Τόσο πολύ θάρρος και περισσή τόλμη. Δεν ήταν τυχαίο όμως. Τα παλληκάρια αυτά διψούσαν για αέρα Λευτεριάς, για εθνική δικαίωση. Σήμερα; Σε μια επίσης σκλαβωμένη Πατρίδα, η πλειοψηφία του λαού δεν είναι άξια ούτε να κοιτάξει στα μάτια, τους ήρωες στα κάδρα τους που κοσμούν τα σχολεία μας.

Τότε οι αγωνιστές πέθαιναν για την Λευτεριά κι ας μην την γεύονταν στιγμή. Σήμερα, οι ηγέτες μας, ξεπουλούν χωρίς ντροπή τα Άγια Χώματά μας. Συνομιλούν με τον ίδιο τον κατακτητή και προσπαθούν με μανία να μας πείσουν, πως μέσω διαπραγματεύσεων και παζαρεμάτων θα… μας φέρουν την Ελευθερία και την Επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Προσπαθούν να κάνουν τον Καραολή και τον Δημητρίου να νιώθουν ντροπή για τους απογόνους τους. Αυτοί όμως δεν νιώθουν ντροπή. Έκαναν τα πάντα για την Κύπρο. Ντροπή πρέπει να νιώθουν οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου για τον Εθνικό εξευτελισμό που μας προσφέρουν απλόχερα!

Γραφείο Τύπου

ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

09.05.1956 - Η μεγάλη διαδήλωση για Ένωση στην Αθήνα

 Στις 9 Μαίου το 1956 μετά την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ αλλά και την καταδίκη των αγωνιστών Ανδρέα Δημητίου και Μιχαλάκη Καραολή σε απαγχονισμό, χιλιάδες κόσμου διαδήλωσε στην Αθήνα απαιτώντας την ματαίωση αυτής της καταδίκης αλλά και την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Η διαδήλωση εξελίχθηκε σε σφοδρά επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών οι οποίοι καθοδηγούμενοι από την κυβέρνηση Καραμανλή χρησιμοποίησαν αληθινά πυρά προς το πλήθος. Στα επεισόδια αυτά οι Ευάγγελος Γεροντής 28 ετών, Ιωάννης Κωνσταντόπουλος 21 ετών και Φραγκίσκος Νικολάου 23 ετών, έχασαν τη ζωή τους στο όνομα της ελευθερίας καθώς και ο αστυφύλακας Κώστας Γιαννακούρης και τραυματίστηκαν άλλοι 265. Η αξίωση των διαδηλώσεων δεν επετεύχθη, όμως οι θυσείες των αδερφών μας θα μείνουν αξέχαστες.

Οι Δρασίτες έχουμε την υποχρέωση να τιμούμε όλους τους γνωστούς αλλά και άγνωστους αδερφούς μας που ταύτισαν το όνομά τους με την ελευθερία και τον διακαή πόθο του Ελληνισμού της Κύπρου, την Ένωση με τον εθνικό κορμό. Η θυσία τους είναι απάντηση στους εθνομηδενιστές ομοσπονδιακούς. Ότι σε κάθε Εθνικό αγώνα ο Ελληνισμός παραμένει ενωμένος και οι Δρασίτες πάντα θα είναι εκεί να τους το θυμίζουν.

Περισσότερα ...

24 Απριλίου: Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Αρμένικου λαού

Μικρά Ασία -  Kωνσταντινούπολη - Πόντος - Κύπρος - 

Αιγαίο - Θράκη - Αρμενία

και η τουρκική κτηνωδία ατιμώρητη

Στις 24 Απριλίου ο περήφανος -και όχι μόνο της Κύπρου- Ελληνισμός τιμά μια από τις ενδοξότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του. Το συντριπτικό ΟΧΙ στο ξενόδουλο και ιταμό, για τους Έλληνες της Κύπρου, σχέδιο Ανάν του 2004 χάρισε μια λαμπρή ιστορική τομή εθνικής επιβίωσης και λαϊκής αντίστασης απέναντι στα προδοτικά σχέδια των χρηματοδοτούμενων ραγιάδων και υποστηρικτών του ΝΑΙ. Πλάι όμως στη σωτήρια επέτειο του ΟΧΙ είναι καταγεγραμμένη μια από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Η θηριωδία που υπέστη ο αρμενικός λαός θεωρείται μία από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Ξεκίνησε τον 19^ο αι. με τις εντολές εκκαθάρισης από τον αιμοσταγή σουλτάνο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας Αμπντούλ Χαμίτ Β’, συνεχίστηκε κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα φρικτά γεγονότα σκαιότητας του κινήματος των Νεότουρκων από το 1908 και έπειτα. Το επίσημο σημείο εκκίνησης ενός εκ των πλέον αποτρόπαιων εγκλημάτων που διεπράχθησαν ποτέ εντάσσεται στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν το κίνημα των Νεότουρκων προέβαλε ως άμεση αξίωσή του τον εκτουρκισμό της Αυτοκρατορίας και την ταυτόχρονη εξόντωση των Αρμενίων και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής. Μέσα από συνεχιζόμενες και μεθοδευμένες κινήσεις, οι οποίες θυμίζουν κατά πολύ, σε θέματα τακτικής, τα γεγονότα πριν τα Σεπτεμβριανά του 1955 σε Θεσσαλονίκη και Κωνσταντινούπολη και εκείνα της δεκαετίας του 1960 στην Κύπρο, η τουρκική διακυβέρνηση κατέστρωσε το τελικό σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων. Ιδιαίτερα σημαντική χρονολογία, ο Μάιος του 1915 όταν ψηφίστηκε νόμος περί αναγκαστικών εκτοπίσεων βάσει του οποίου κάθε Οθωμανός υπήκοος που θεωρείτο απειλή για την εθνική ασφάλεια έπρεπε να μεταφερθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και ακολούθησε ο δεύτερος, ο οποίος αφορούσε δήμευση των περιουσιών τους. Οι ωμότητες που ακολούθησαν το διωγμό του αρμενικού λαού από τα χώματα του άφησαν στο πέρασμά τους κατακόμβες νεκρών, αφού ο αριθμός των σφαγιασθέντων ξεπερνάει το 1.000.000.

Η τουρκική ωμότητα είχε τη δυνατότητα να παρουσιάσει άλλη μια εικόνα του βάναυσου χαρακτήρα της. Ενώ στη Σμύρνη το 1922 προτίμησε να αφανίσει το Ελληνικό στοιχείο και να πυρπολήσει την πόλη, ενώ στην Κωνσταντινούπολη το 1955 επέλεξε να ρημάξει και να λεηλατήσει τις Ελληνικές περιουσίες, ενώ στον Πόντο στοίβαξε τους Ελληνικούς πληθυσμούς σε βάρκες και τους έπνιξε στα ανοικτά της Τραπεζούντας, στους Αρμενίους προτίμησε τα τοξικά αέρια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε πηγή της εποχής «οι Τούρκοι αιχμάλωτοι τρελάθηκαν στη θέα των συγκεντρωμένων Αρμενίων που καίγονταν ζωντανοί» αφού η οσμή της καμένης ανθρώπινης σάρκας βρισκόταν στον αέρα για πολλές μέρες. (δίκη Νεότουρκων, Τραπεζούντα, 1918)  

Παρά τα όσα έχουν αφήσει στο πέρασμά τους η ιστορία και η συλλογική μνήμη, οι Τούρκοι μέχρι και σήμερα αρνούνται πεισματικά τον «αδόκιμο» κατά αυτούς όρο της γενοκτονίας. Βέβαια, είναι εντελώς παράλογο τα αρχεία και οι καταθέσεις των πρωταγωνιστών της εποχής να μαρτυρούν ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία εκτέλεσε ένα οργανωμένο πρόγραμμα εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών και την ίδια ώρα να αρνούνται τη χρήση του όρου «γενοκτονία». Την ιστορική αλήθεια, λοιπόν, μπορεί να τη συναντήσει κανείς στο βιβλίο της Τουρκάλας ανθρωπολόγου, Pervin Erbil, με τίτλο «Η Νιόβη θρηνούσε για τη Μικρά Ασία» (εκδόσεις Τσουκάτου):

«Έλυσαν το πρόβλημα των Αρμενίων διαπράττοντας ομαδικές σφαγές και εκτοπισμούς το 1915. Με τον τρόπο αυτόν ουσιαστικά εξαφάνισαν μια μεγάλη εθνική ομάδα που δεν μπορούσαν να εκτουρκίσουν. Το πρόβλημα των Αρμενίων λύθηκε με τον εκτοπισμό των ανθρώπων αυτών έξω από τα σύνορα του νέου κράτους και τη σφαγή μεγάλου μέρους του πληθυσμού τους. […] Είχε έρθει η σειρά να εκκαθαριστούν οι Έλληνες…»

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ., πρωτίστως, τιμούμε την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Αρμενίων και ακολούθως, καταδικάζουμε την απαράδεκτη στάση όλων όσων παραμένουν γονυπετείς δούλοι και πιόνια των νεο-οθωμανικών σχεδιασμών. Από τη μια ακούγεται δια στόματος του Τούρκου πρωθυπουργού το γνωστό πλέον «Μισώ τους Αρμένιους και τους Έλληνες» και από την άλλη οι πολιτικές μας ηγεσίες χαριεντίζονται γλεντώντας στα επαναπροσεγγιστικά πανηγύρια, νομίζοντας ότι Ελλάδα και Κύπρος δέχονται επιθέσεις φιλίας από την τουρκική πολιτική ηγεσία.

Κλείνοντας, υπενθυμίζουμε ότι η «δημοκρατική» Τουρκία δεν αποδέχεται τον όρο γενοκτονία και την ίδια στιγμή, στην πόλη Ιγκντίρ κοντά στα ανατολικά σύνορά της, υπάρχει το «Μουσείο Γενοκτονίας» ως φόρο τιμής στους Τούρκους νεκρούς του 1915. Σε ερώτηση δημοσιογράφου ο πρώην Τούρκος υπουργός για θέματα Ε.Ε., Εγκεμέν Μπαγίς, δεν απέκλεισε το γεγονός μετατροπής του εν λόγω μουσείου σε «μουσείο κοινού πόνου» ή «μουσείο συνυπάρξεως». Εάν δεν θέλουμε να συναντήσουμε στο κατεχόμενο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και στο σκλαβωμένο κάστρο της Κερύνειας επιγραφές του ιδίου τύπου και με αυτό τον τρόπο τα εγκλήματα της Τουρκίας να ξεχαστούν για τα καλά, οφείλουμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε όσες πολιτικές μας θέλουν «συνωστισμένους» και υπόδουλους ραγιάδες. Οι γενοκτονίες εις βάρος των Αρμενίων και των Ελλήνων ζητούν την ιστορική και ηθική τους δικαίωση.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Ο τραγικός θάνατος του υπολοχαγού Χαράλαμπου Χαραλάμπους

Η 5η Νοεμβρίου 2009 είναι μία από τις μελανές σελίδες της Εθνικής Φρουράς. Ένα μέλος της έπεσε εν ώρα καθήκοντος. Ο υπολοχαγός Χαράλαμπος (Πάμπος) Χαραλάμπους, 29 ετών τότε, έφυγε από τη ζωή τόσο ξαφνικά και αδόκητα, βυθίζοντας στο πένθος τους γονείς, την αδελφή και τη σύζυγο του. Ήταν πριν έντεκα χρόνια, αυτή την μέρα, στο φυλάκιο στην πρώτη γραμμή της Λευκωσίας, ακριβώς απέναντι από τους εισβολείς και τον προμαχώνα «Ρόκας», κοντά στην Πύλη Πάφου, στο γνωστό φυλάκιο της Cyta, όταν στις 10:50 το πρωί κατά την καταμέτρηση πολεμικού υλικού ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη στον χώρο των πυρομαχικών του φυλακίου. Το κακό είχε ήδη γίνει και ο 29χρονος υπολοχαγός έπεσε νεκρός, ακρωτηριασμένος στα δυο του χέρια και με ένα βαθύ τραύμα στην καρδιά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχε στα χέρια του τη μοιραία οπλοβομβίδα όταν ακούστηκε ένα παράξενο κλικ στο εσωτερικό του χωνιού της. Κάτι σαν να όπλισε ο πυροκροτητής και η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Ο δόκιμος Αντρέας Χριστοδούλου στα 4 με 5 λεπτά που μεσολαβούν μόλις πρόλαβε να του πει «μήπως και εκραγεί, κύριε λοχαγέ». Έκανε τρία βήματα προς τα πίσω μαζί με άλλους δύο στρατιώτες την ίδια στιγμή που ο υπολοχαγός ίσως προσπαθούσε να κάνει κάτι. Σύμφωνα με ό,τι είπε στον πατέρα του Γιώργο Χριστοδούλου ο νεαρός δόκιμος, είδε τον υπολοχαγό να παίρνει τη χειροβομβίδα κοντά στο στήθος του και να την κρύβει με τα χέρια και το σώμα του. Είχε καταλάβει ότι η έκρηξη θα ακολουθούσε την επόμενη στιγμή και θέλησε να σώσει τους άλλους. Θέλησε να σώσει τα άλλα τρία παιδιά που ήταν μαζί του στο στενό και αποκλεισμένο χώρο των πυρομαχικών. Ακολούθησε η έκρηξη και ο δόκιμος με τους δύο στρατιώτες βρέθηκαν εκτός του χώρου που πνίγηκε μέσα σε καπνούς σκόνες και θραύσματα. Ο δόκιμος γύρισε μετά από λίγα δευτερόλεπτα πίσω και βρήκε διαμελισμένο το λοχαγό του σε μια λίμνη αίματος, πεσμένο μπρούμυτα. Αιωνία του η μνήμη!

Περισσότερα ...

Δύο χρόνια, αφότου ο Κωνσταντίνος Κατσίφας πέρασε στην Αθανασία.

Δύο χρόνια πέρασαν, αφότου ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, στην προσπάθειά του να τιμήσει το ΟΧΙ των Ελλήνων στους Βουλιαράτες, έγραψε ένα νέο ΟΧΙ. Το δικό του ΟΧΙ. ΟΧΙ στην άγνοια των Ελλήνων για τα σκλαβωμένα αδέρφια μας στη Βόρεια Ήπειρο. ΟΧΙ στον ξεπεσμό του Ελληνισμού και στις αλύτρωτες πατρίδες. Ο Κωνσταντής έπαψε να είναι θνητός. Κι ας λοιδωρήθηκε από τους γνωστούς απάτριδες, πέρασε στην Αθανασία. ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ Η ΓΗ.

Περισσότερα ...

Τάσος Μάρκου - 14/08/1974

 

Σαν σήμερα, επέτειο της βάρβαρης 2ης εισβολής του Αττίλα, περνά στο Πάνθεον της Αθανασίας ο Ηρωικός Υποστράτηγος Τάσος Μάρκου. Ο Υποστράτηγος Μάρκου γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 18 Σεπτεμβρίου 1936. Γονείς του ήταν ο Μελής Μάρκου και η Μαρίας Ξιούρου. Μεγάλωσε στο Βαρώσι όπου και φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. 

Μεγάλο του όνειρο να φοιτήσει στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και να τιμήσει την στολή του ένδοξου Έλληνα Αξιωματικού. 

Ο Τάσος εντάσσεται στην Ε.Ο.Κ.Α. τον Μάιο του 1955 και προσφέρει στον ανιδιοτελή Αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για Απελευθέρωση από τον Άγγλο Δυνάστη και Ένωση με την Μάνα Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα του Τ. Μάρκου τραυματίζει σοβαρά δύο εγγλέζους αξιωματικούς σε ενέδρα. Οι αποικιοκράτες πληροφορούνται την συμμετοχή του Αγωνιστή από προδοσία και τον καταζητούν. Ο Ήρωας πετυχαίνει να διαφύγει της σύλληψης και μεταβαίνει με την βοήθεια της Οργάνωσης στην Αθήνα, όπου επιτυγχάνει την κάρπωση του μεγάλου του στόχου, την εισαγωγή του στην Ευελπίδων. Κατά την διάρκεια των σπουδών του ο Εθνικοαπελευθερωτικός Αγώνας μαίνεται στην Κύπρο, αναγκάζοντας τον ταγμένο στην Ελευθερία νέο να εγκαταλείψει την Σχολή και να επιστρέψει στην ιδιαίτερη του Πατρίδα για την συνέχιση του Αγώνα. Αναλαμβάνει ως ένας εκ των επικεφαλής του τομέα Κυθρέας και με το ψευδώνυμο “Γκούρας” συμβάλει τα μέγιστα στην αναδιοργάνωση του τομέα, στην εδραίωση του Αγώνα και την τελική επικράτηση της ΕΟΚΑ έναντι της Αγγλικής Αυτοκρατορίας. Με το πέρας του Αγώνα, ο Τάσος προσπαθεί να επιστρέψει στην Αθήνα, βρίσκεται όμως σε οικονομικό αδιέξοδο. Του προτείνεται να ζητήσει υποτροφία από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Ο ίδιος αρνείται και αποστομώνει τους συνομιλητές τους απαντώντας τους, “εγώ δεν ήρθα στην Κύπρο να αγωνιστώ και να πληρωθώ. Ήρθα να τιμήσω την πατρίδα μου”. Εν τέλει, δανειζόμενος χρήματα, πετυχαίνει την επάνοδο του στην Αθήνα, όπου και αποφοιτά από την ΣΣΕ. Εν τω μεταξύ, λαμβάνει επιστολή από τον Αρχηγό Διγενή, ο οποίος του ζητά να αποστείλει έκθεση της δράσης του κατά τον Αγώνα για να την συμπεριλάβει στα Απομνημονεύματα του. Ο αγνός και περήφανος Αγωνιστής απαντά στον Στρατηγό, “Ό,τι έκανα Αρχηγέ, ήταν μια υποχρέωση μου προς την πατρίδα. Επομένως, δεν έχω οτιδήποτε να πω για το εαυτό μου.” Μετά την αποφοίτηση του, υπηρετεί στα ακριτικά Ελληνοβουλγαρικά σύνορα με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού και έπειτα από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου επιστρέφει στην Κύπρο για να υπηρετήσει στον Κυπριακό στρατό με τον βαθμό του Λοχαγού. Κατά την τουρκοανταρσία ο τότε Λοχαγός Τ. Μάρκου ξεχωρίζει για τις ηγετικές και στρατιωτικές του αρετές και διαδραματίζει καίριο ρόλο στην επιτυχία του σχεδίου “ΑΚΡΙΤΑΣ” και πρωτοστατεί στην άμυνα της Λευκωσίας. Κομβικής σημασίας υπήρξε άλλωστε η συμμετοχή του στην δημιουργία αμυντικής γραμμής στα υψώματα Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο, όπως και στην αποστολή διάσωσης εθνοφυλάκων από την περιοχή αλευρόμυλου Σεβέρη.

Καθ’όλη την διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας αναλαμβάνει αποστολές υψίστης σημασίας και το 1971 προάγεται σε Ταγματάρχη. Γνωστός για τα βαθιά Δημοκρατικά του αισθήματα εναντιώνεται στην χούντα των Συνταγματαρχών. Το ΓΕΕΦ ενοχλείται και προσπαθεί να αποδομήσει τον Μύθο του Ταγματάρχη, αποτυγχάνοντας όμως παταγωδώς εξαιτίας του ακέραιου και αδαμάντινου χαρακτήρα του. Το 1972, ως πρότυπο Έλλην Δημοκράτη συμμετέχει στην αποτροπή πραξικοπήματος υποκινούμενου από την χούντα. Κατά την πρώτη εισβολή του Αττίλα στις 20 Ιουλίου, ο Τάσος Μάρκου βρίσκεται σε επιτελική θέση στο 12ο Τακτικό Συγκρότημα στην Κυθρέα. Οργανώνει γραμμή άμυνας στην περιοχή Χαμίτ Μάνδρες με ολιγομελή ομάδα εφέδρων και την ίδια μέρα αναλαμβάνει ως επικεφαλής την εξουδετέρωση του θύλακα Μπέκκιογιου. Έως την συμφωνία κατάπαυσης του πυρός συνεχίζει να ξεχωρίζει στα πεδία των μαχών, επιδυκνείοντας θάρρος ισάξιο της βαριάς Ελληνικής κληρονομιάς. Κατά την “εκεχειρία” αναλαμβάνει την αμυντική θωράκιση της περιοχής Μιας Μηλιάς - Κουτσοβέντη. Τίθεται επικεφαλής του 315 ΤΠ και με πενιχρό αριθμό στρατιωτών αναλαμβάνει την υπεράσπιση των δικών του “Θερμοπυλών”, καθώς παρά τις εκκλήσεις του για έμψυχες και υλικές ενισχύσεις το ΓΕΕΦ τον αγνοεί προδοτικά. Στις 14 Αυγούστου ξεσπά η 2η φάση της τουρκικής εισβολής. Ο ταγματάρχης Μάρκου ρίχνεται μαζί με τα παλληκάρια του στην μάχη, παρά την φανερή υπεροπλία του εχθρού. Το ΓΕΕΦ διατηρεί ξανά σιγή ασυρμάτου στις εκκλήσεις του Ταγματάρχη. Αντί ενισχύσεων τον διατάζουν να οπισθοχωρήσει. Η απάντηση του Ήρωα, αντάξια του “Μολών Λαβέ” του Λεωνίδα και του Γρ. Αυξεντίου, “Μόνο πάνω από τα πτώματά μας, θα περάσει ο εχθρός. Ο Τάσος Μάρκου δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσει. Εδώ θα μείνει.” Με την κατάρρευση του μετώπου, εξαιτίας της έλλειψης οπλισμού, πυρομαχικών και ανδρών, εξαλείφεται κάθε πιθανότητα επιτυχούς άμυνας. Ο ταγματάρχης, φροντίζει για την οπισθοχώρηση των ανδρών του και βαδίζει μόνος προς τα βόρεια της Κυθρέας, ακολουθόντας το δόγμα των Σπαρτιατών “‘Η ΤΑΝ, Ή ΕΠΙ ΤΑΣ”. Έκτοτε, παραμένει αγνοούμενος. Ο Τάσος Μάρκου προήχθη σε Υποστράτηγο μετά θάνατον. 

Ο Υποστράτηγος Τάσος Μάρκου αποτελεί αναντίρρητα πρότυπο Έλλην Αξιωματικού και Ανδρός. Υπάκουσε σε κάθε κάλεσμα της Πατρίδος και βρισκόταν “μπροστάρης” στις Επάλξεις κάθε Εθνικού Αγώνος. Η Ύπαρξη του αντάξια της Ελληνικής Ιστορίας. Το όνομα του, θα αντηχεί ανά τους αιώνες ως παράδειγμα ανδρείας, θάρρους και ανιδιοτέλειας. Eνώ η Κύπρος μας συνεχίζει να είναι σκλαβωμένη από το 1974 και εντεύθεν, η θυσία του δεν ήταν εις μάτην. Ο αντιομοσπονδιακός και Απελευθερωτικός Αγώνας συνεχίζει να μαίνεται και δεν πρόκειται να πάψει όσο στην μνήμη μας κυριαρχούν Ηρωικές κι Αθάνατες μορφές όπως του Τάσου Μάρκου. Το αντίκρυσμα της κληρονομιάς του λεβέντη Στρατηγού πετυχαίνει να συνοψίσει ο μεγάλος μας ποιητής, Κώστας Μόντης: 

«Νὰ πάρουμε μιὰ σταγόνα ἀπ᾽ τὸ αἷμα σου νὰ καθαρίσουμε τὸ δικό μας, 

νὰ πάρουμε μιὰ σταγόνα ἀπ᾽ τὸ αἷμα σου νὰ μπολιάσουμε το δικό μας,

 νὰ πάρουμε μιὰ σταγόνα ἀπ᾽ τὸ αἷμα σου νὰ βάψουμε τὸ δικό μας

 νὰ μὴν μπορέση πιὰ ποτὲς νὰ τὸ ξεθωριάση ὁ φόβος. 

Νὰ πάρουμε τὸ τελευταῖο σου βλέμμα νὰ μᾶς κυτάζη μὴν ξεστρατίσουμε,

 νὰ πάρουμε τὴν τελευταία σου ἐκπνοὴ νἄχουμε ὀξυγόνο ν᾽ ἀναπνέουμε χιλιάδες χρόνια,

 νὰ πάρουμε τὶς τελευταῖες σου λέξεις νἄχουμε νὰ τραγουδᾶμε 

ἀνεξάντλητα ἐμβατήρια γιὰ τὴ Λευτεριά.»

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

29η Μαϊου 1453: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

«Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ’ αγωνία, πλουτίζουνται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δεν τ’ αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης...»

Φώτης Κόντογλου

Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει χαρακτεί με τέτοιο τρόπο στις καρδιές και στις μνήμες του, εν τω συνόλω, Ελληνισμού όσο η 29η Μαϊου. Στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων η αποφράς αυτή ημέρα υποδηλοί την Άλωση της βασιλίς Πόλης των πόλεων «που όμοιά της δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει, γι’ αυτό και την προσκύνησαν όλοι οι λαοί της γης».

Μια τέτοια μέρα δεν είναι απαραιτήτως αναγκαίο να εξιστορήσει κανείς τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των αντιμαχόμενων πλευρών. Γνωρίζουμε, άλλωστε, πως ενώ η επίσημη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 1453, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υφίστατο ως τέτοια, μετά και τον 13ο αι. Η σύγκριση ανάμεσα στις δυνάμεις του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από τη μια και του Μωάμεθ Β’ από την άλλη, ήταν 1 προς 15, αντίστοιχα. Όπως, ταυτόχρονα, είναι ιστορικώς γνωστό ότι οι σταυροφορίες, οι εμφύλιες διαμάχες και αναντίρρητα, οι θρησκευτικές έριδες ανάμεσα σε ενωτικούς και ανθενωτικούς που κορυφώθηκαν μετά και τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, κατέστησαν την πάλαι ποτέ αυτοκρατορία ένα φάντασμα του ένδοξου παρελθόντος της. Μετά την πτώση του εκχριστιανισθέντος Ρωμαϊκού κράτους του Ελληνικού Έθνους, κατά το Διονύσιο Ζακυνθηνό, και κάτω από Οθωμανική, πλέον, διοίκηση το Γένος των Ελλήνων εισήλθε στο δικό του Μεσαίωνα.

Ωστόσο, το ιστορικό γεγονός της Αλώσεως της πόλης των αυτοκρατόρων, των Αγίων και των λαϊκών θρύλων, φέρει τα δικά του διαχρονικά μηνύματα και σήμερα. Οι ηρωικώς πεσόντες, εν τη μάχη, αξίζουν ες αεί το θαυμασμό μας, όπως επίσης οφείλουμε να μνημονεύουμε και τα περήφανα λόγια που απάντησε ο άκαμπτος και ευγενής μορφής, αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος στον Πορθητή: «Τί γὰρ οἶδας, εἰ θαῤῥῶν κερδᾶναι εὐρεθῇς κερδανθείς; Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ' ἐμόν ἐστιν οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν». Βεβαίως, ουδεμία σύγκριση με τους σημερινούς πολιτικούς δεν μπορεί να γίνει, διότι οι τωρινοί ηγετίσκοι έχουν ανοίξει τις Κερκόπορτες της χώρας αμαχητί.

Το όχι για υποταγή του Παλαιολόγου συνδέεται άρρηκτα με τον παιάνα των Σαλαμινομάχων «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε» του Αισχύλου, με το «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος» της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821, με το «ΟΧΙ» του 1940 και τέλος, με τον αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955 στην Κύπρο. Αυτά μαρτυρούν την ιστορική Ελληνική συνέχεια στο πέρασμα των αιώνων και τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού στην ολότητά του. Έτσι, λοιπόν, όλα τα πιο πάνω συγκλίνουν ευστόχως στην επεξήγηση του συλλογικού παρελθόντος των Ελλήνων, μέσα από τα λόγια του Ο. Ελύτη: «η συνείδηση του πλούτου που ένας κρυφός αγωγός αιώνων εκχύνει αδιάκοπα μέσα μας...»

Παρά την πολιορκία και την επικράτηση των Οθωμανών, το αίμα και οι θυσίες που έρραναν τα χώματα της γης μας δώρισαν την ελπίδα στους υπόδουλους ραγιάδες να ξεσηκωθούν, να διατηρήσουν την εθνική ιδέα της απελευθέρωσης και με ειλικρινή συγκίνηση έδωσαν την έμπνευση στους μεγάλους Έλληνες του τόπου μας να υμνήσουν τα πάθη και τους καημούς της Ρωμιοσύνης. Οδήγησαν τον Ίων Δραγούμη να καταγράψει πως «Πρέπει να νοιώθω την Πόλη, όπως πρέπει να νοιώθω και την Αρχαία και τη Μακεδονική Ελλάδα [...] είναι ανάγκη να ξέρω την περασμένη μου ζωή, να μη λησμονώ τα παλιά καλούπια που μπόρεσε ναυρή ο Ελληνισμός για να γίνη κράτος ανάμεσα στα κράτη», τον Κωστή Παλαμά να δηλώσει «και των Ελλάδων μια η Ρωμιοσύνη», τον Μαρκορά να ονομάσει την Κωνσταντινούπολη «γη του πόθου μας», τον Ρίτσο να υμνήσει τη Ρωμιοσύνη ποιητικά, τον Σεφέρη να εξηγήσει ως «πανελλήνιο συναίσθημα» τον καημό της και τον Βασίλη Μιχαηλίδη να γράψει «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου [...], η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψη!» Το μεγαλύτερο μήνυμα της σημερινής ημέρας σχετίζεται με την συλλογική συνέχεια του Γένους των Ελλήνων και την σταυροαναστάσιμη ιστορική παράδοσή μας.

«Η Ρωμιοσύνη είναι η πονεμένη Ελλάδα. Η αρχαία Ελλάδα μπορεί να ‘τανε δοξασμένη κι αντρειωμένη, αλλά η καινούργια, η χριστιανική, είναι πιο βαθειά επειδή ο πόνος είναι ένα πράγμα πιο βαθύ κι από τη δόξα κι από τη χαρά κι από κάθε τι. Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθιά τον χαρακτήρα στο σκληρό βράχο της ζωής και σφραγίζουνται με μιά σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές και από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη...»

Φώτης Κόντογλου

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης - Αθάνατος

23 Μαΐου 2006! ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!! Αθάνατος!!

Σαν σήμερα 23 Μαΐου, ημέρα Τρίτη πριν 14 χρόνια στις 12.06 το μεσημέρι, δύο μαχητικά F16C block 52+ της 115 Π.Μ. στη Σούδα, λαμβάνουν διαταγή από το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων να απογειωθούν και να κατευθυνθούν στην περιοχή της Καρπάθου, προς αναγνώριση τουρκικού σχηματισμού αεροσκαφών. Την ώρα κατά την οποία απογειώνονται τα δύο αεροσκάφη της Πολεμικής μας Αεροπορίας, με Νο1 τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη και Νο2 τον Υποσμηναγό Πρόδρομο Κολτσίκογλου, ο τουρκικός σχηματισμός βρίσκεται 40 ναυτικά μίλια βόρεια-βορειοανατολικά της Ρόδου, εντός του FIR Αθηνών. 

Ο τουρκικός σχηματισμός είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Νταλαμάν, κοντά στην Αλικαρνασσό. Τα ραντάρ της Κρήτης είχαν από την προηγούμενη εντοπίσει τη μεταστάθμευση των συγκεκριμένων τουρκικών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση απέναντι από τη Ρόδο. Σκοπός της συγκεκριμένης αποστολής, ήταν η αεροφωτογράφηση της ανατολικής Κρήτης, όπου και είναι αναπτυγμένο το αντιαεροπορικό σύστημα S300 PMU1. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβανόταν από την τουρκική πολεμική αεροπορία σε μηνιαία βάση. Την ίδια χρονική στιγμή, σε απόσταση 10,5 ν.μ. βορειοανατολικά του Αιγαίου επιχειρούσε η τουρκική φρεγάτα F250 Muavenet τύπου Knox, η οποία διέθετε και ελικόπτερο τύπου ΑΒ-212.

Στις 12.40 σε απόσταση 8 ν.μ. ανατολικά της Καρπάθου, σε ύψος 27.000 ποδών και εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, ο Σμηναγός Ηλιάκης διαπιστώνει πως το αεροφωτογραφικό ακολουθείται σε απόσταση 7ν.μ. από δύο οπλισμένα μαχητικά. Το 3ο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής δίνει εντολή στον Ηλιάκη να προσεγγίσει, προκειμένου να διαπιστωθεί το είδος του ατρακτιδίου αναγνώρισης, το οποίο φέρει το αεροφωτογραφικό RF-4E. Αυτό πράττει ο Έλληνας πιλότος, γεγονός που αναγκάζει τους Τούρκους να προβούν σε επικίνδυνους ελιγμούς.

Ένα εκ των δύο τουρκικών μαχητικών εγκαταλείπει τον σχηματισμό. Το τουρκικό F16 με χειριστή τον Halil Ibrahim Ozdemir έρχεται πίσω από τον Ηλιάκη και τον εγκλωβίζει, ενώ το έτερο ελληνικό F16, παίρνει θέση πίσω από τον Τούρκο. Ο Τούρκος πιλότος καλεί τον Ηλιάκη να απομακρυνθεί, ο Έλληνας Σμηναγός όμως αρνείται. Ο Τούρκος πιλότος μιλά συνθηματικά με τους δύο συμπατριώτες του και εξαπολύσει πύραυλο ΑΙΜ-9 Sidewinder ενώ και τα τρία τουρκικά αεροσκάφη σκορπίζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο πύραυλος πλήττει το αεροσκάφος του Ηλιάκη, το οποίο και εκρήγνυται. Ο Υποσμηναγός Κολτσίκογλου εξαπολύει πύραυλο κατά του τουρκικού μαχητικού που έχει πλήξει τον Ηλιάκη, πύραυλος που βρίσκει το ακροπτερύγιο του τουρκικού F16, καταρρίπτοντάς το. Παρά ταύτα, ο ελιγμός του τούρκου πιλότου, του έχει δώσει τα απαραίτητα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβει να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του, χρησιμοποιώντας το αυτόματο σύστημα εκτίναξης.

Για περίπου 30 λεπτά Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονταν στα πρόθυρα της σύρραξης. Στο ΓΕΕΘΑ, στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, στην 1η Στρατιά, στο Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας, στο Λιμενικό Σώμα και στην ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων είχε ηχήσει κόκκινος συναγερμός.

Ήταν καλά σχεδιασμένη τακτική από τους αιμοσταγείς τούρκους η οποία δυστυχώς για το έθνος μας, πέρα από τον χαμό του Σμηναγού, οδήγησε σε άλλη μια γκρίζα ζώνη στο Αιγαίο με τα όσα επακολούθησαν αμέσως μετά.

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ – Κ.Ε.Σ. εγείρουμε για ακόμη μία φορά πως οι αφιλότιμοι και ανελλήνιστοι πολιτικοί «μας» δυστυχώς συνεχίζουν να εμπαίζουν τον Ελληνικό λαό και να συρρικνώνουν τα κυριαρχικά του δικαιώματα, καθιστώντας τον συμμέτοχο σε αυτά που ήδη του ανήκουν και για τα οποία έχει καταβάλλει βαρύ φόρο αίματος για να τα ελευθερώσει, αλλά και για να τα κρατά ελεύθερα. Η υποχωρητικότητα τους έναντι των παραλόγων και ανιστόρητων διεκδικήσεων των γειτόνων μας και όχι μόνον, δεν έχει όρια. Έχει όμως όρια η ανοχή και η υπομονή των Ελλήνων.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

19η Μαϊου: Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

ΑΜΕΣΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

«Οι Τούρκοι μου οφείλουν μια πολύ μεγάλη, πραγματικά μεγάλη συγγνώμη. Ούτε καν μια μικρή συγγνώμη, αλλά μια μεγάλη συγγνώμη, που 

πήραν μακριά μου όλους όσους αγαπούσα. Ό,τι είχα...»

(90χρονη Ελληνίδα του Πόντου)

Συμπληρώνονται σήμερα 101 χρόνια από το ξεριζωμό και τη  γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και θεωρώντας ότι η λήθη αποτελεί την μεγαλύτερη ύβρη στην ιστορία, οφείλουμε να επαναφέρουμε στις μνήμες μας τα τραγικά γεγονότα της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αι. Τα εγκλήματα της Τουρκίας εις βάρος των Ελληνικών και χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής ξεκίνησαν από το 1914 με τις διώξεις των Ελλήνων της Ιωνίας και της Θράκης, προχώρησαν το 1915 με τη γενοκτονία των Αρμενίων και αιματόβαψαν το βάρβαρο κύκλο των πληθυσμιακών εξοντώσεων το 1916 με τον Πόντο. 

Ο μαρτυρικός Γολγοθάς των Ελλήνων του Πόντου ξεκίνησε την πρώτη του φάση με την επιστράτευση ανδρών -ηλικίας 15 μέχρι 45- και την αποστολή αυτών στα Τάγματα Εργασίας («Αmele Taburu»). Αξίζει να σημειωθεί ότι τα Τάγματα Εργασίας θεωρήθηκαν τότε, σε διεθνές επίπεδο, ως η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού στην ανθρωπότητα. Έτσι, ουσιαστικά, ήταν η ευκαιρία για τις εξαγριωμένες ορδές των Τούρκων να επιτεθούν στα απομονωμένα Ελληνικά χωριά, λεηλατώντας, κλέβοντας, σκοτώνοντας και αρπάζοντας γυναίκες νεαρής ηλικίας. Άλλωστε, από έγγραφα της εποχής θεωρείται πλέον γνωστή «η βουλιμία των Τούρκων για την πλούσια Ελληνική περιουσία». Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν κατά των Ελλήνων του Πόντου, όπως οι εκτοπίσεις μέσα στο χειμώνα  που εκρίζωσαν ολόκληρες οικογένειες και οι ειδικοί «λουτρώνες», εκτός από πρωτοφανείς, δημιούργησαν τέτοια ένταση και έκταση αθλιότητας που οδήγησαν αρκετούς από τους συμμάχους των τούρκων να παραθέσουν τις αντιρρήσεις τους.

Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του Ποντιακού Ελληνισμού ολοκληρώθηκε επί Μουσταφά Κεμάλ με το κίνημα των νεοτούρκων και τη ληστοσυμμορία των Τσετών. Κύριο μέλημά τους αποτέλεσε η κάθαρση της Μικράς Ασίας από τις διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχος της περιοχής από τους «εκδημοκρατισμένους» Νεότουρκους. Τα σχέδια για αφανισμό των Ελλήνων ολοκληρώθηκαν στις 19 Μαϊου 1919 όταν ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και διέταξε τους Τσέτες για την τελική εξόντωση και εθνολογική κάθαραση των περιοχών. Μετά και το 1922 με την καταστροφή της Σμύρνης ο αριθμός των θυμάτων κατέγραφε 353.000 δολοφονημένους Έλληνες.

Ο Ελληνισμός του Πόντου αποτέλεσε ένα από τα πλέον ζωντανά τμήματα της οικουμενικής διάστασης και δυναμικής του Έθνους με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στα ήθη και στα έθιμα. Όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες οφείλουμε να τιμήσουμε με ευλάβεια και σεβασμό τα θύματα της γενοκτονίας εάν θέλουμε να διατηρήσουμε τον εθνικό αυτοσεβασμό και την συλλογική μας αξιοπρέπεια. Απαιτούμε, πρωτίστως, την άμεση διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας και την ποινικοποίηση της τουρκίας. Επίσης, χαιρετίζουμε όσες χώρες και κοινοβούλια έχουν αναγνωρίσει τα γεγονότα, με πιο πρόσφατη την Ολομέλεια της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Αρμενίας (24^η Μαρτίου 2015).

Ως Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. υπερασπιζόμαστε ακράδαντα ότι η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου πρέπει να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα της διδακτέας σχολικής ύλης. Παρά την αδικαιολόγητη, σε ιστορικά πλαίσια, αχλή που χαρακτηρίζει τους πλείστους σημερινούς νεο-Έλληνες και αρκετούς από τους δουλοπρεπείς πολιτικούς μας, θεωρούμε ντροπιαστικό να απουσιάζει ένα τέτοιο ιστορικό γεγονός από τα σχολικά εγχειρίδια. Παράλληλα, καταδικάζουμε την συμπεριφορά όλων αυτών που -εκουσίως- αγνοώντας τα ιστορικά γεγονότα, φαίνονται αμετανόητοι εθνομηδενιστές, είτε χαρακτηρίζοντας τις σφαγές και τον πυρπολισμό της Σμύρνης το ’22 ως «συνωστισμό στην προκυμαία», είτε απουσιάζοντας από το Ελληνικό κοινοβούλιο κατά την μονόλεπτη σιγή που πραγματοποιήθηκε ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους χιλιάδες νεκρούς του Πόντου.

Οι πληγές που ενσαρκώνει το Ελληνικό Έθνος στην αιματοβαμένη ιστορία του δεν έχουν επουλωθεί ακόμη. Δεν μποροούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η τουρκία αρνείται διεθνώς τα εγκλήματά της και την ίδια ώρα οι δικοί μας πολιτικοί, είτε χορεύοντας ζεϊμπέκικα, είτε παραγράφοντας την ιστορική αλήθεια στα σχολικά εγχειρίδια, είτε αγνοώντας τις παραβιάσεις που γίνονται καθημερινά σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο, την αφήνουν ατιμώρητη, επιτρέποντάς της μάλιστα να διεκδικεί με άπλετη ευκολία το ρόλο της περιφερειακής δύναμης της περιοχής. Η ιστορική και η εθνική μνήμη δεν θα θυσιαστούν ποτέ στο βωμό των συμφερόντων και των σκοπιμοτήτων. Πλέον, αποτελούν βασικό όρο της επιβίωσης του Έθνους μας...

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

10 Μαΐου 1956: Καραολής και Δημητρίου - Οι πρώτοι της αγχόνης

Σαν σήμερα 10 Μαίου 1956 η Κύπρος παγώνει από το γδούπο της καταπακτής της αγχόνης. Απαγχονίζονται οι πρώτοι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Δημητρίου Ανδρέας και Καραολής Μιχαλάκης.

Καραολής Μιχαλάκης

Γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933.

Γονείς : Σάββας και Παναγιώτα Καραολή
Αδέλφια : Ανδρέας, Ελένη, Μαρούλα, Νίκη

Ο Μιχαλάκης Καραολής τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και προσέφερε ποικίλες υπηρεσίες στον Αγώνα. Έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή. Δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Στη συνέχεια κατατάγηκε στην πρώτη ομάδα εκτελεστικού Λευκωσίας. Ως απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής έκανε παρέα με αγγλόπαιδες, έπαιζε μαζί τους και δεν κινούσε σε κανένα την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ.

Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, στενού συνεργάτη των Άγγλων. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής καταζητήθηκε και συνελήφθη, καθώς μεταφερόταν στην περιοχή Κερύνειας, για να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Προσήχθη στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου 1955, παρόλο που η σφαίρα που σκότωσε τον Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Και αυτό το γνώριζαν οι Άγγλοι.

Προσπάθειες για οργάνωση δραπέτευσής του, πριν την εκτέλεσή του, δεν τελεσφόρησαν και ο Μιχαλάκης Καραολής οδηγήθηκε στην αγχόνη μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.

Το ψυχικό σθένος και η Ελληνική παλληκαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας απτόητοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσε το γόητρο της ΕΟΚΑ και δημιούργησε ηρωικό προηγούμενο για τους αγωνιστές.

Δημητρίου Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934.

Γονείς : Δημήτρης και Ευδοκία Βασιλείου
Αδέλφια : Σάββας και Ελένη
Ετεροθαλή αδέλφια : Αγγέλα και Σούλα

Ο Ανδρέας Δημητρίου αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό.

Το μυαλό του συνεχώς μηχανευόταν τρόπους να αναπτύξει δραστηριότητα. Επιστέγασμα της δράσης του ήταν η αρπαγή των όπλων μέσα από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Ο Διγενής εξέφρασε την πλήρη ικανοποίησή του για τη δράση του αυτή.

Μετά από απόπειρά του να εκτελέσει τον Άγγλο πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που φρουρούσαν τον Τέυλορ. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο όμως έπαθε εμπλοκή και οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το Μιχαλάκη Καραολή. Ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν.

"Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη", ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. "Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος", ήταν η απάντησή της.

Πηγή: Ιστορικές μνήμες ΕΟΚΑ

Τόσο μικρό νησί και γέννησε τόσο μεγάλους ήρωες. Τόσο πολύ θάρρος και περισσή τόλμη. Δεν ήταν τυχαίο όμως. Τα παλληκάρια αυτά διψούσαν για αέρα Λευτεριάς, για εθνική δικαίωση. Σήμερα; Σε μια επίσης σκλαβωμένη Πατρίδα, η πλειοψηφία του λαού δεν είναι άξια ούτε να κοιτάξει στα μάτια, τους ήρωες στα κάδρα τους που κοσμούν τα σχολεία μας.

Τότε οι αγωνιστές πέθαιναν για την Λευτεριά κι ας μην την γεύονταν στιγμή. Σήμερα, οι ηγέτες μας, ξεπουλούν χωρίς ντροπή τα Άγια Χώματά μας. Συνομιλούν με τον ίδιο τον κατακτητή και προσπαθούν με μανία να μας πείσουν, πως μέσω διαπραγματεύσεων και παζαρεμάτων θα… μας φέρουν την Ελευθερία και την Επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Προσπαθούν να κάνουν τον Καραολή και τον Δημητρίου να νιώθουν ντροπή για τους απογόνους τους. Αυτοί όμως δεν νιώθουν ντροπή. Έκαναν τα πάντα για την Κύπρο. Ντροπή πρέπει να νιώθουν οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου για τον Εθνικό εξευτελισμό που μας προσφέρουν απλόχερα!

Γραφείο Τύπου

ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Εργατική Πρωτομαγιά

Η εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί το επιστέγασμα των χρόνιων προσπαθειών του εργατικού κινήματος, το οποίο είχε ως πάγιο αίτημα την εξάλειψη των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας των απανταχού εργατών. Ορόσημο στους αγώνες του εργατικού κινήματος αποτελούν οι διαδηλώσεις του Σικάγο τον Μάιο του 1886, με σύνθημα και απαίτηση «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο». Οι εν λόγω διαδηλώσεις οι οποίες κατεστάλησαν βίαια από την Αμερικανική Αστυνομία, ενέπνευσαν την πραγματοποίηση εργατικών διαδηλώσεων και απεργιών ανά το παγκόσμιο.

Στην Ελλάδα, μικρότερης κλίμακας συγκεντρώσεις υπέρ της θέσπισης του 8ωρου άρχισαν να διοργανώνονται ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1910, θεσπίστηκαν από την Ελληνική πολιτεία νομοθεσίες οι οποίες έθεταν όρια στην ασυδοσία των εργοδοτών, πολλοί εκ των οποίων εκμεταλλεύονταν μέχρι εξαντλήσεως τους Έλληνες εργάτες έναντι πενιχρών μεροκαμάτων. Συγκεκριμένα, το 1913 θεσπίστηκε ο θεσμός της 8ωρης εργασίας για τους μεταλλωρύχους, ενώ το 1920 συμπεριλήφθηκαν στον ίδιο θεσμό οι εργαζόμενοι των βιομηχανιών.

Η δεκαετία του 1930 βρίσκει την Ελλάδα οικονομικά ανίσχυρη και αναγκασμένη να κηρύξει πτώχευση το 1932, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της διεθνούς ύφεσης του 1929 και της αποτυχημένης Μικρασιατικής Εκστρατείας. Ως αποτέλεσμα της δεινής οικονομικής κατάστασης της Ελλάδος οι εξαγωγές της χώρας παρουσίασαν σημαντική πτώση, ενώ λόγω του ερχομού των Μικρασιατών προσφύγων στην Μητροπολιτική Ελλάδα και την ένταξη τους στην αγορά εργασίας, υπήρξε μεγάλη μείωση στους μισθούς των εργατών. Απόρροια των άνωθεν συνθηκών ήταν η επιδείνωση των συνθηκών εργασίας των Ελλήνων και η κλιμάκωση απεργιών και διαδηλώσεων στην Ελληνική Επικράτεια.

Συμπαραστάτης των Ελλήνων εργατών και αρωγός στις διεκδικήσεις τους υπήρξε ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς. Ο «Πρώτος Εργάτης» της Ελλάδος και η Κυβέρνηση του υπήρξαν καταλυτικοί παράγοντες στην βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των Ελλήνων καθώς, μεταξύ άλλων, ενέταξαν στον θεσμό της ημερήσιας 8ωρης εργασίας όλους τους κλάδους εργασίας, καθιερώνοντας παράλληλα την πληρωμή τυχόν υπερωριών στους εργαζομένους. Επιπλέον, ο Ι. Μεταξάς θέσπισε την υποχρεωτική αργία της Κυριακής και απαγόρευσε την παιδική εργασία. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε ο θεσμός του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και επιπρόσθετα καθιερώθηκε η άδεια μετ’αποδοχών. Τα μέτρα που έλαβε η Κυβέρνηση Μεταξά συνέβαλαν τα μέγιστα στην κατακόρυφη πτώση της ανεργίας στην Ελλάδα και την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Τέλος, διόλου τυχαίο δεν είναι ότι ο Μεγάλος Έλληνας Ι. Μεταξάς, ένα άτομο που απέδειξε πολλάκις τον σεβασμό και τον θαυμασμό που έτρεφε προς τους Έλληνες Εργάτες, ήταν εκείνος που καθιέρωσε την Πρωτομαγιά ως «Εθνική Εργατική Εορτή».

Η σημερινή μέρα, αποτελεί ημέρα μνήμης για τους χιλιάδες ανώνυμους εργάτες που συνέβαλαν ο καθείς με τον τρόπο του στον εκσυγχρονισμό και στην καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας. Ως φοιτητές, θα κληθούμε σύντομα να ενταχθούμε στην αγορά εργασίας, οφείλουμε λοιπόν να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για πιο ανθρώπινες και δίκαιες συνθήκες εργασίας, για μια πιο ανθρώπινη ζωή.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...