Επέτειος Μνήμης των Ηρώων Ανδρέα Ζάκου, Ιάκωβου Πατάτσου και Χαρίλαου Μιχαήλ

 Φέτος συμπληρώνονται 65 χρόνια, από τις 9 Αυγούστου 1956 όπου με Ελληνική περηφάνια και παλικαριά οι Ανδρέας Ζάκος , Ιάκωβος Πατάτσος, και Χαρίλαος Μιχαήλ ανέβηκαν στο ικρίωμα της αγχόνης, περνώντας και αυτοί με τη σειρά τους στην Αθανασία, αναδεικνύοντας πρότυπα ηρώων για τις παρούσες αλλά και τις μέλλουσες γενεές.

Ανδρέας Ζάκος

Ο Ανδρέας Ζάκος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και αποφοίτησε από την Ελληνική Σχολή Σολέας. Από παιδί του άρεσε να μελοποιεί στίχους, εκφράζοντας έτσι το πηγαίο μουσικό αίσθημα που τον διέκρινε. Ήταν αγνός και ενθουσιώδης ιδεολόγος. Φιλοσοφούσε τη ζωή, λέγοντας ότι, αν είναι να προσφέρει ο άνθρωπος τη ζωή του για τα πιστεύω του, αξίζει να το κάνει ενόσω είναι νέος. Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση. Η εθνική του προσφορά ξεκίνησε αμέσως μετά το 1950 με ενέργειες που αποσκοπούσαν στην τόνωση του εθνικού φρονήματος του λαού. Ο μεγαλύτερός του αδελφός Γεώργιος υπήρξε ένας από τους πυρήνες της ΠΕΟΝ, μια από τις προεπαναστατικές ενέργειες της οποίας ήταν και η δολιοφθορά στα ηλεκτροφόρα καλώδια της Αρχής Ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα τη συσκότιση της Λευκωσίας και τη διάλυση των εορταστικών εκδηλώσεων για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στο Κυβερνείο το Μάιο 1953. Ο Γιώργος προσπαθούσε να κρατήσει μακριά από τα μυστικά της Οργάνωσης το φλογερό αδελφό του Ανδρέα, ο οποίος όμως εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με το ξεκίνημα του αγώνα και όργωσε την περιοχή Λεύκας-Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρατολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ. Για να μπορεί απερίσπαστα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγώνα, ο Ανδρέας κατέφυγε σε ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Γαληνής, όπου επιδόθηκε σε αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές, σύμφωνα με οδηγίες του Αρχηγού Διγενή. Στην επίθεση της 15ης Δεκεμβρίου 1955 στην τοποθεσία Μερσινάκι, κατά την οποία έπεσε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη πληγωμένος μαζί με το Χαρίλαο Μιχαήλ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο. Ως τελευταία χάρη, πριν από τον απαγχονισμό του, ζήτησε και άκουσε μουσική Μπαχ και Μπετόβεν. 

Γράφει σχετικά στον αδελφό του Γιώργο: "Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο..."

Ιάκωβος Πατάτσος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος τελείωσε το δημοτικό σχολείο "Ελένειο" στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις. Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού. Τον Ιανουάριο του 1956 συνεργάστηκε με το Σταύρο Στυλιανίδη και άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ στην κατασκευή και τοποθέτηση βόμβας στις 20 Μαρτίου 1956 στο κρεβάτι του Κυβερνήτη Χάρντιγκ. Στις 23 Απριλίου 1956 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Γεώργιο Παλαιολόγο την εκτέλεση ενός προδότη αστυνομικού, εναντίον του οποίου έγινε και προηγουμένως ανεπιτυχής απόπειρα. Η επίθεση έγινε έξω από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Σεραγίου Λευκωσίας. Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ιάκωβος, που έπεσε από το ποδήλατό του βρέθηκε στο στόχαστρο Τούρκουi ειδικού χωροφύλακα. Δεύτερος Τούρκος αστυνομικός, ο Νιχάτ Βασίφ, άρπαξε τον Ιάκωβο, οπότε ο Παλαιολόγος πυροβόλησε θανάσιμα τον Νιχάτ και τον ελευθέρωσε. Στη συνέχεια όμως το πλήθος των Τουρκοκυπρίων που προσέτρεξε τον ακινητοποίησε και συνελήφθη. Ο Παλαιολόγος κατέφυγε στο αντάρτικο και ο Πατάτσος κατηγορήθηκε για την εκτέλεση του Νιχάτ και οδηγήθηκε στην αγχόνη. Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. 

Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : "Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ..."

Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ τελείωσε το δημοτικό σχολείο Γαληνής και εργαζόταν στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Εντάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ και υπηρέτησε μαζί με τα αδέλφια του και τον πατέρα του. Είχαν διασυνδέσεις με την ανταρτική ομάδα του Μάρκου Δράκου. Ήταν αχώριστος φίλος και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Ζάκου με τον οποίο κατέφυγε στο αντάρτικο στις 17 Νοεμβρίου 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαληνής, αφού είχαν στο μεταξύ κατασκευάσει κρησφύγετα και λημέρια στην ορεινή αυτή περιοχή. Σε ένα μήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα τους συνενώθηκε με την ομάδα του Μάρκου Δράκου για την ενέδρα στο Μερσινάκι, στο 38ο μίλι του δρόμου Λευκωσίας-Κάτω Πύργου, κοντά στους αρχαίους Σόλους. Στην επίθεση οι ήρωες της ΕΟΚΑ Χαρίλαος Μιχαήλ, Ανδρέας Ζάκος, Χαράλαμπος Μούσκος και Μάρκος Δράκος, μαζί με τέσσερις άλλους συναγωνιστές τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εμπειροπόλεμο ταγματάρχη Κουμπ του αγγλικού στρατού και το δεκανέα Μόρουμ, ο οποίος σκοτώθηκε. Σκοτώθηκε επίσης και ο Χαράλαμπος Μούσκος. Ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη βαριά τραυματισμένος. Μαζί του συνελήφθη και ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο οποίος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τραυματισμένο το φίλο του. Και οι δυο τους καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο την Πέμπτη, 9 Αυγούστου 1956.

Το βράδυ της Τετάρτης, 8 Αυγούστου, λίγες μόνο ώρες πριν από την εκτέλεσή του, καλοδέχτηκε τη μάνα και τον πατέρα του στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας με το τραγούδι "Ξύπνα καημένε μου Ραγιά" και τους αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια :

"Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα." Το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπισε το θάνατο φαίνεται και στις δυο του επιστολές που έγραψε λίγο πριν από την εκτέλεσή του στις 7 και 8 Αυγούστου 1956."

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

10 Μαΐου 1956: Καραολής και Δημητρίου - Οι πρώτοι της αγχόνης

 

Σαν σήμερα 10 Μαίου 1956 η Κύπρος παγώνει από το γδούπο της καταπακτής της αγχόνης. Απαγχονίζονται οι πρώτοι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Δημητρίου Ανδρέας και Καραολής Μιχαλάκης.

Καραολής Μιχαλάκης

Γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933.

Γονείς : Σάββας και Παναγιώτα Καραολή
Αδέλφια : Ανδρέας, Ελένη, Μαρούλα, Νίκη

Ο Μιχαλάκης Καραολής τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και προσέφερε ποικίλες υπηρεσίες στον Αγώνα. Έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή. Δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Στη συνέχεια κατατάγηκε στην πρώτη ομάδα εκτελεστικού Λευκωσίας. Ως απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής έκανε παρέα με αγγλόπαιδες, έπαιζε μαζί τους και δεν κινούσε σε κανένα την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ.

Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, στενού συνεργάτη των Άγγλων. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής καταζητήθηκε και συνελήφθη, καθώς μεταφερόταν στην περιοχή Κερύνειας, για να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Προσήχθη στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου 1955, παρόλο που η σφαίρα που σκότωσε τον Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Και αυτό το γνώριζαν οι Άγγλοι.

Προσπάθειες για οργάνωση δραπέτευσής του, πριν την εκτέλεσή του, δεν τελεσφόρησαν και ο Μιχαλάκης Καραολής οδηγήθηκε στην αγχόνη μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.

Το ψυχικό σθένος και η Ελληνική παλληκαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας απτόητοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσε το γόητρο της ΕΟΚΑ και δημιούργησε ηρωικό προηγούμενο για τους αγωνιστές.

Δημητρίου Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934.

Γονείς : Δημήτρης και Ευδοκία Βασιλείου
Αδέλφια : Σάββας και Ελένη
Ετεροθαλή αδέλφια : Αγγέλα και Σούλα

Ο Ανδρέας Δημητρίου αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό.

Το μυαλό του συνεχώς μηχανευόταν τρόπους να αναπτύξει δραστηριότητα. Επιστέγασμα της δράσης του ήταν η αρπαγή των όπλων μέσα από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Ο Διγενής εξέφρασε την πλήρη ικανοποίησή του για τη δράση του αυτή.

Μετά από απόπειρά του να εκτελέσει τον Άγγλο πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που φρουρούσαν τον Τέυλορ. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο όμως έπαθε εμπλοκή και οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το Μιχαλάκη Καραολή. Ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν.

"Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη", ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. "Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος", ήταν η απάντησή της.

Πηγή: Ιστορικές μνήμες ΕΟΚΑ

Τόσο μικρό νησί και γέννησε τόσο μεγάλους ήρωες. Τόσο πολύ θάρρος και περισσή τόλμη. Δεν ήταν τυχαίο όμως. Τα παλληκάρια αυτά διψούσαν για αέρα Λευτεριάς, για εθνική δικαίωση. Σήμερα; Σε μια επίσης σκλαβωμένη Πατρίδα, η πλειοψηφία του λαού δεν είναι άξια ούτε να κοιτάξει στα μάτια, τους ήρωες στα κάδρα τους που κοσμούν τα σχολεία μας.

Τότε οι αγωνιστές πέθαιναν για την Λευτεριά κι ας μην την γεύονταν στιγμή. Σήμερα, οι ηγέτες μας, ξεπουλούν χωρίς ντροπή τα Άγια Χώματά μας. Συνομιλούν με τον ίδιο τον κατακτητή και προσπαθούν με μανία να μας πείσουν, πως μέσω διαπραγματεύσεων και παζαρεμάτων θα… μας φέρουν την Ελευθερία και την Επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Προσπαθούν να κάνουν τον Καραολή και τον Δημητρίου να νιώθουν ντροπή για τους απογόνους τους. Αυτοί όμως δεν νιώθουν ντροπή. Έκαναν τα πάντα για την Κύπρο. Ντροπή πρέπει να νιώθουν οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου για τον Εθνικό εξευτελισμό που μας προσφέρουν απλόχερα!

Γραφείο Τύπου

ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

09.05.1956 - Η μεγάλη διαδήλωση για Ένωση στην Αθήνα

 Στις 9 Μαίου το 1956 μετά την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ αλλά και την καταδίκη των αγωνιστών Ανδρέα Δημητίου και Μιχαλάκη Καραολή σε απαγχονισμό, χιλιάδες κόσμου διαδήλωσε στην Αθήνα απαιτώντας την ματαίωση αυτής της καταδίκης αλλά και την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Η διαδήλωση εξελίχθηκε σε σφοδρά επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών οι οποίοι καθοδηγούμενοι από την κυβέρνηση Καραμανλή χρησιμοποίησαν αληθινά πυρά προς το πλήθος. Στα επεισόδια αυτά οι Ευάγγελος Γεροντής 28 ετών, Ιωάννης Κωνσταντόπουλος 21 ετών και Φραγκίσκος Νικολάου 23 ετών, έχασαν τη ζωή τους στο όνομα της ελευθερίας καθώς και ο αστυφύλακας Κώστας Γιαννακούρης και τραυματίστηκαν άλλοι 265. Η αξίωση των διαδηλώσεων δεν επετεύχθη, όμως οι θυσείες των αδερφών μας θα μείνουν αξέχαστες.

Οι Δρασίτες έχουμε την υποχρέωση να τιμούμε όλους τους γνωστούς αλλά και άγνωστους αδερφούς μας που ταύτισαν το όνομά τους με την ελευθερία και τον διακαή πόθο του Ελληνισμού της Κύπρου, την Ένωση με τον εθνικό κορμό. Η θυσία τους είναι απάντηση στους εθνομηδενιστές ομοσπονδιακούς. Ότι σε κάθε Εθνικό αγώνα ο Ελληνισμός παραμένει ενωμένος και οι Δρασίτες πάντα θα είναι εκεί να τους το θυμίζουν.

Περισσότερα ...

Αγωνιστής της Ενώσεως Παναγιώτης Τουμάζου. Αθάνατος

 Στις 22 Οκτωβρίου 1958, αγκαλιάζει την Αθανασία ο Αγωνιστής της Ενώσεως, Παναγιώτης Τουμάζου.

Ο μαθητής Παναγιώτης εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ το 1955. Η δράση του, αρχικά, περιοριζόταν στην αναγραφή συνθημάτων και στη διανομή φυλλαδίων, ενώ αργότερα συμμετείχε σε ενέδρες μαζί με τις ομάδες κρούσεων. Άφησε την τελευταία του πνοή από σφαίρα Άγγλου που τον βρήκε στο κεφάλι. Χαραγμένα στην μνήμη μας θα μείνουν τα λόγια του, όταν λίγο πριν την ενέδρα εκείνη την ημέρα έκοψε ένα κλαδί ελιά και είπε σε συναγωνιστή του: «Αν πέσω, να το βρούνε οι Άγγλοι και να μάθουν ότι πολεμούμε για την ειρήνη.» Έτσι τον βρήκαν οι βάρβαροι. Με το κλαδί ελιάς. 

Κι εμείς Παναγιώτη Αθάνατε, ειρήνη ζητούμε. Ειρήνη σε αυτό το μαρτυρικό νησί που πέρασε τόσα δεινά. Την Ελλάδα μας θέλουμε. Τότε, θα αναστηθεί κι η ψυχή σου. Μαζί με τόσες άλλες.

Περισσότερα ...

21η Σεπτεμβρίου 1956 - Στέλιος Μαυρομμάτης, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης

Ξεχωριστό ήταν εκείνο το ξύπνημα της 21ης Σεπτεμβρίου του 1956. Ο ήλιος ήταν πιο φωτεινός από κάθε άλλο πρωινό. Άλλοι τρεις νέοι είχαν γίνει λαμπάδες στο βωμό της Απελευθέρωσης της Πατρίδας μας από τον Άγγλο κατακτητή. 

Ο 24χρονος Στέλιος Μαυρομμάτης, ο 22χρονος Μιχαήλ Κουτσόφτας και 22χρονος, πατέρας τριών παιδιών Ανδρέας Παναγίδης, έγραψαν με χρυσά γράμματα τα ονόματα τους στο πάνθεο των ηρωομαρτύρων αυτού του νησιού, προσφέροντας τη ζωή τους, για τον ανεκπλήρωτο πόθο του Ελληνισμού του νησιού. Την ΕΝΩΣΙΝ μετά της ΜΗΤΡΟΣ πατρίδος.

Όπως όλοι οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και ιδιαίτερα όσοι γνώρισαν τον θάνατο μέσω της αγχόνης, έτσι και οι τρεις αυτοί ήρωες, αντιμετώπισαν τον θάνατο τους με ψυχραιμία, ανδρεία και περηφάνια. Ψυχραιμία που πήγαζε από την τεράστια πίστη που είχαν και οι τρεις στον Θεό. Ανδρεία για τα ιδανικά και τον σκοπό της ΕΟΚΑ που υπηρετούσαν και Περηφάνια για τα ονόματα, που θα άφηναν πίσω για τις οικογένειες τους.

Οι τρεις νέοι οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 00:45. Εκατοντάδες φυλακισμένοι έψελναν μαζί τους τον Εθνικό μας Ύμνο. Έφτασαν μπροστά στο ικρίωμα της Αγχόνης. Έψελναν ξανά και ξανά τον Εθνικό Ύμνο, μέχρι που ο γδούπος της καταπακτής πάγωσε για λίγο τις φυλακές. Αλλά αμέσως μέσα σε κλίμα συγκίνησης οι κρατούμενοι φώναζαν "ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ".

Περισσότερα ...

Νίκος Θεοφάνους - 10.09.1956

Σαν σήμερα το 1956, σε ηλικία μόλις 19 χρονών αφήνει την επίγεια ζωή οδεύοντας προς το Πάνθεον των Ηρώων μας, ο Εθνομάρτυρας Θεοφάνους Νίκος. 

Ο Νίκος Θεοφάνους γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 6 Δεκεμβρίου του 1936. Γονείς του ήταν ο Δημήτρης και η Αναστασία Θεοφάνους με καταγωγή από το χωριό Κρίτου Τέρα της επαρχίας Πάφου.

Ο Νίκος Θεοφάνους αρχικά διατέλεσε μαθητής της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Κάιρο, στη συνέχεια όμως οι γονείς του εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κύπρο, όπου και συνέχισε τη φοίτησή του, αποφοιτώντας τελικά από την Εμπορική Σχολή Σαμουήλ στη Λευκωσία. Αργότερα άρχισε να εργάζεται στη Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Υπήρξε επίσης μέλος της φιλαρμονικής του ΓΣΠ.

Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ από την απαρχή του αγώνος μέσα από τις μαθητικές ομάδες της Εμπορικής Σχολής Σαμουήλ. Σε πρώτο στάδιο οι δράσεις του περιελάμβαναν ρίψεις φυλλαδίων, διαφωτίσεις στις εκκλησίες, αναγραφές συνθημάτων και απάλειψη αγγλικών επιγραφών. Στη συνέχεια όμως αφού απέδειξε την αφοσίωσή του στον αγώνα, κατατάγηκε στις ομάδες κρούσεως της ΕΟΚΑ, λαμβάνοντας έτσι μέρος σε βομβιστικές επιθέσεις, εκτελέσεις και απόκρυψη οπλισμού στη Λευκωσίας και τα προάστιά της.

Ως φυσικό επακόλουθο της πλούσιας δράσης του και αφού δόθηκαν πληροφορίες εις βάρος του, οι Εγγλέζοι τον έθεσαν υπό παρακολούθηση, ενώ πολλές φορές τον ανέκοψαν για έρευνα χωρίς να καταφέρουν να τον ενοχοποιήσουν. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1956, ενώ ο Νίκος Θεοφάνους κατευθυνόταν με την οικογένειά του στην Κερύνεια, αντιλήφθηκε ότι τον παρακολουθούσαν Εγγλέζοι, αυτός διέφυγε της προσοχής τους και κατάφερε να αποκρύψει περίστροφο που κουβαλούσε. 

Την επομένη, πήγε μετά συνοδείας συναγωνιστή του να παραλάβει το περίστροφο από το σημείο που το απέκρυψε. Κατά την επιστροφή τους, διασχίζοντας οδόφραγμα που έστησαν Εγγλέζοι στρατιώτες στην Αγίρδα μετά από προδοσία, τους συνέλαβαν. Στην κατοχή του Θεοφάνους βρήκαν το περίστροφο, που τότε, η κατοχή του συνεπαγόταν με θανατική ποινή. Ο Νίκος Θεοφάνους προσπάθησε να δραπετεύσει από τον ήδη βέβαιο θάνατο, οι Εγγλέζοι άρχισαν να πυροβολούν εναντίον του με αποτέλεσμα να τον σκοτώσουν. Τον «σύντροφο» που τον συνόδευσε στη «τελευταία αποστολή» του οι Άγγλοι τον φυγάδευσαν στην Αγγλία.

ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΝΙΚΟΣ - ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ - Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Το «Χάνι της Γραβιάς» του 1955-1959

 

Η Ελληνική ιστορία ήταν καταδικασμένη να γεννά και να καταγράφει μαρτυρικούς αγώνες ηρωικών παλικαριών, οι οποίοι θυσιάστηκαν για την Ελευθερία της Πατρίδας μας από τους εκάστοτε δυνάστες. Η μάχη στον Αχυρώνα Λιοπετρίου το 1958, το σύγχρονο Χάνι της Γραβιάς του Οδυσσέα Ανδρούτσου, έμελλε να καταστεί ευρέως γνωστή ως μια από τις επικότερες μάχες που έδωσε η Ε.Ο.Κ.Α. κατά τον τετραετή εθνικοαπελευθερωτικό και ενωτικό της Αγώνα.

«Είναι πολύ δύσκολο εις εμέ να ξεχωρίσω των τεσσάρων αυτών παλικαριών ποιός ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνη ποίος θα πέθαινε γενναιότερος. Ο ηρωικός θάνατος των με συνεκίνησε βαθύτατα υφ’ ας συνθήκας συνετελέσθη, αλλά και με υπερηφάνειαν, ως αρχηγός, τον κατεχώρησα εις τας σελίδας της ιστορίας της ηρωικής ΕΟΚΑ, διότι έδειξε ποία στοιχεία περικλείει η Οργάνωσις... “των τρομοκρατών!!!” και από ποιά υψηλά ιδεώδη ενεφορούντο οι αγωνιστές της».

Αυτά είναι τα λόγια που παραδίδει σε εμάς, μέσα από τα απομνημονεύματά του, ο Στρατηγός Διγενής για τους τέσσερις ηρωομάρτυρες του Λιοπετρίου, Ανδρέα Κάρυο, Φώτη Πίττα, Ηλία Παπακυριακού και Χρήστο Σαμάρα. Οι ήρωες της Ενώσεως έφτασαν στο χωριό Λιοπέτρι στις 30 Αυγούστου 1958 με σκοπό να εκπαιδεύσουν τα εκεί μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. σε θέματα που αφορούσαν τις ενέδρες. Ωστόσο, Άγγλοι αποικιοκράτες έκαναν την εμφάνισή τους στο χωριό, την 1^η Σεπτεμβρίου, και παρά την προσπάθεια των αγωνιστών να διαφύγουν από το Λιοπέτρι, έγιναν αντιληπτοί και εγκλωβίστηκαν στο χωριό. Τα τέσσερα παλικάρια του κυπριακού έπους αναγκάστηκαν να κρυφτούν στον αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή και παρ’ όλο που οι Βρετανοί έψαξαν σπιθαμή προς σπιθαμή ολόκληρο το χωριό, ακόμα και τον αχυρώνα, δεν εντοπίστηκαν. Εντούτοις, μετά από προδοσία οι Άγγλοι αποικιοκράτες επανήλθαν στο κρησφύγετο των ηρώων και περικυκλώνοντας τον αχυρώνα κάλεσαν τους μαχητές να παραδοθούν.

Οι τέσσερις ηρωομάρτυρες απάντησαν στην πρόκληση των Βρετανών πυροβολώντας και εν συνεχεία, ακολούθησε σφοδρή μάχη ανταλλαγής πυρός. Έτσι, ανίκανος για ακόμη μια φορά ο δυνάστης του τόπου μπροστά στην λεβεντοσύνη των αγωνιστών, πυρπόλησε τον αχυρώνα, μετατρέποντάς τον σε πυρακτωμένη κόλαση. Οι ήρωές μας εξήλθαν από τον αχυρώνα πυροβολώντας εναντίον των αποικιοκρατών μέχρι που έπεσαν νεκροί στην αυλή του θυσιαστηρίου. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος έπεσε πρώτος και ποιος τελευταίος. Μέσα από τις ανακρίσεις των Εγγλέζων λέχθηκε ότι οι σφαίρες σκότωσαν πρώτα τον Κάρυο, έπειτα τον Σαμάρα και ακολούθησαν οι Πίττας και Παπακυριακού. Μετά το θάνατο των τεσσάρων, οι θρασύδειλοι Άγγλοι προχώρησαν προς τα νεκρά σώματα και αφού τα λόγχισαν με λύσσα, πυροβόλησαν ξανά τα κορμιά τους! Αυτή υπήρξε η πραγματική εικόνα των «πολιτισμένων» Άγγλων, της ιμπεριαλιστικής δύναμης του τόπου, που σκότωσε, απαγχόνισε και κατέκαψε τους Έλληνες αγωνιστές της Κύπρου κατά το 1955-1959.

Οι τέσσερις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. με τον ηρωικό τους θάνατο συγκίνησαν όλο τον κυπριακό λαό και προκάλεσαν παγκόσμιο θαυμασμό. Ο τόπος της θυσίας τους, στο χωριό Λιοπέτρι, εκεί όπου ορθώνονται περήφανοι οι ανδριάντες τους, αποτελεί Εθνικό προσκύνημα. Μπροστά στο μεγαλείο της Ε.Ο.Κ.Α. και σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία της Κύπρου, είναι αδιανόητο να καταθέτουν στεφάνια σήμερα, είτε όσοι τους πρόδωσαν το ’55-’59, είτε όσοι τους προδίδουν σήμερα με τις διζωνικές και προδοτικές τους εμμονές. Οι ήρωες αυτού του τόπου έλαβαν δικαίως θέση στο Ελληνικό πάνθεον της δόξης και του σεβασμού και εκεί είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως δεν χωράνε ούτε οπαδοί της κόκκινης, ούτε της μπλε στάνης.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Επέτειος Μνήμης των Ηρώων Ανδρέα Ζάκου, Ιάκωβου Πατάτσου και Χαρίλαου Μιχαήλ

 

Φέτος συμπληρώνονται 64 χρόνια, από τις 9 Αυγούστου 1956 όπου με Ελληνική περηφάνια και παλικαριά οι Ανδρέας Ζάκος , Ιάκωβος Πατάτσος, και Χαρίλαος Μιχαήλ ανέβηκαν στο ικρίωμα της αγχόνης, περνώντας και αυτοί με τη σειρά τους στην Αθανασία, αναδεικνύοντας πρότυπα ηρώων για τις παρούσες αλλά και τις μέλλουσες γενεές.

Ανδρέας Ζάκος

Ο Ανδρέας Ζάκος φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και αποφοίτησε από την Ελληνική Σχολή Σολέας. Από παιδί του άρεσε να μελοποιεί στίχους, εκφράζοντας έτσι το πηγαίο μουσικό αίσθημα που τον διέκρινε. Ήταν αγνός και ενθουσιώδης ιδεολόγος. Φιλοσοφούσε τη ζωή, λέγοντας ότι, αν είναι να προσφέρει ο άνθρωπος τη ζωή του για τα πιστεύω του, αξίζει να το κάνει ενόσω είναι νέος. Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση. Η εθνική του προσφορά ξεκίνησε αμέσως μετά το 1950 με ενέργειες που αποσκοπούσαν στην τόνωση του εθνικού φρονήματος του λαού. Ο μεγαλύτερός του αδελφός Γεώργιος υπήρξε ένας από τους πυρήνες της ΠΕΟΝ, μια από τις προεπαναστατικές ενέργειες της οποίας ήταν και η δολιοφθορά στα ηλεκτροφόρα καλώδια της Αρχής Ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα τη συσκότιση της Λευκωσίας και τη διάλυση των εορταστικών εκδηλώσεων για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στο Κυβερνείο το Μάιο 1953. Ο Γιώργος προσπαθούσε να κρατήσει μακριά από τα μυστικά της Οργάνωσης το φλογερό αδελφό του Ανδρέα, ο οποίος όμως εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με το ξεκίνημα του αγώνα και όργωσε την περιοχή Λεύκας-Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρατολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ. Για να μπορεί απερίσπαστα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγώνα, ο Ανδρέας κατέφυγε σε ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Γαληνής, όπου επιδόθηκε σε αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές, σύμφωνα με οδηγίες του Αρχηγού Διγενή. Στην επίθεση της 15ης Δεκεμβρίου 1955 στην τοποθεσία Μερσινάκι, κατά την οποία έπεσε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη πληγωμένος μαζί με το Χαρίλαο Μιχαήλ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο. Ως τελευταία χάρη, πριν από τον απαγχονισμό του, ζήτησε και άκουσε μουσική Μπαχ και Μπετόβεν. 

Γράφει σχετικά στον αδελφό του Γιώργο: "Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο..."

Ιάκωβος Πατάτσος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος τελείωσε το δημοτικό σχολείο "Ελένειο" στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις. Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού. Τον Ιανουάριο του 1956 συνεργάστηκε με το Σταύρο Στυλιανίδη και άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ στην κατασκευή και τοποθέτηση βόμβας στις 20 Μαρτίου 1956 στο κρεβάτι του Κυβερνήτη Χάρντιγκ. Στις 23 Απριλίου 1956 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Γεώργιο Παλαιολόγο την εκτέλεση ενός προδότη αστυνομικού, εναντίον του οποίου έγινε και προηγουμένως ανεπιτυχής απόπειρα. Η επίθεση έγινε έξω από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Σεραγίου Λευκωσίας. Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ιάκωβος, που έπεσε από το ποδήλατό του βρέθηκε στο στόχαστρο Τούρκουi ειδικού χωροφύλακα. Δεύτερος Τούρκος αστυνομικός, ο Νιχάτ Βασίφ, άρπαξε τον Ιάκωβο, οπότε ο Παλαιολόγος πυροβόλησε θανάσιμα τον Νιχάτ και τον ελευθέρωσε. Στη συνέχεια όμως το πλήθος των Τουρκοκυπρίων που προσέτρεξε τον ακινητοποίησε και συνελήφθη. Ο Παλαιολόγος κατέφυγε στο αντάρτικο και ο Πατάτσος κατηγορήθηκε για την εκτέλεση του Νιχάτ και οδηγήθηκε στην αγχόνη. Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. 

Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : "Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ..."

Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ τελείωσε το δημοτικό σχολείο Γαληνής και εργαζόταν στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Εντάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ και υπηρέτησε μαζί με τα αδέλφια του και τον πατέρα του. Είχαν διασυνδέσεις με την ανταρτική ομάδα του Μάρκου Δράκου. Ήταν αχώριστος φίλος και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Ζάκου με τον οποίο κατέφυγε στο αντάρτικο στις 17 Νοεμβρίου 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαληνής, αφού είχαν στο μεταξύ κατασκευάσει κρησφύγετα και λημέρια στην ορεινή αυτή περιοχή. Σε ένα μήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα τους συνενώθηκε με την ομάδα του Μάρκου Δράκου για την ενέδρα στο Μερσινάκι, στο 38ο μίλι του δρόμου Λευκωσίας-Κάτω Πύργου, κοντά στους αρχαίους Σόλους. Στην επίθεση οι ήρωες της ΕΟΚΑ Χαρίλαος Μιχαήλ, Ανδρέας Ζάκος, Χαράλαμπος Μούσκος και Μάρκος Δράκος, μαζί με τέσσερις άλλους συναγωνιστές τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εμπειροπόλεμο ταγματάρχη Κουμπ του αγγλικού στρατού και το δεκανέα Μόρουμ, ο οποίος σκοτώθηκε. Σκοτώθηκε επίσης και ο Χαράλαμπος Μούσκος. Ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη βαριά τραυματισμένος. Μαζί του συνελήφθη και ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο οποίος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τραυματισμένο το φίλο του. Και οι δυο τους καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο την Πέμπτη, 9 Αυγούστου 1956.

Το βράδυ της Τετάρτης, 8 Αυγούστου, λίγες μόνο ώρες πριν από την εκτέλεσή του, καλοδέχτηκε τη μάνα και τον πατέρα του στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας με το τραγούδι "Ξύπνα καημένε μου Ραγιά" και τους αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια :

"Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα." Το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπισε το θάνατο φαίνεται και στις δυο του επιστολές που έγραψε λίγο πριν από την εκτέλεσή του στις 7 και 8 Αυγούστου 1956."

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Κώστας Ιωάννου (ΝΙΚΗΤΑΣ) - 12/05/2018

« ...Ο αγώνας δεν είναι πάρε-δώσε. Κι όσοι επιζήσουν ας μην αναμένουν, ή ακόμα πιο χειρότερο, ας μην επιδιώξουν άλλες ανταμοιβές κι αξιώματα, γιατί οι υπηρεσίες προς την πατρίδα δεν εξαργυρώνονται. Και πάνω απ’ όλα δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η αγάπη κι η ομόνοια είναι καθήκον και χρέος προς την πατρίδα.»

Τα λόγια αυτά του Γρηγόρη Αυξεντίου, τα είχε σαν Ευαγγέλιο ο Κώστας Ιωάννου (ΝΙΚΗΤΑΣ) στην μετέπειτα πορεία του μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Δε ζήτησε τιμές, ούτε αξιώματα. Το χρέος του έκανε.

Ψάλτης στην εκκλησία, απλός άνθρωπος για όσους τον γνώρισαν στη γενέτειρά του, τον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας.

Ο ΝΙΚΗΤΑΣ, ήταν παρών σε κάθε κάλεσμα της Πατρίδος. Δίπλα στον Αυξεντίου, το Λένα, το Μάρκο Δράκο. Δίπλα στον Αρχηγό του, το Γρίβα, για τον οποίο θα πολεμούσε μέχρις εσχάτων. Σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια, ο αγνός αυτός αγωνιστής ταξίδεψε για να ανταμώσει ξανά τους συναγωνιστές του. Και όλοι μαζί από ψηλά να χαμογελάσουν όταν αγκαλιαστεί η μάνα με την κόρη.

Γραφείο Τύπου

ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

10 Μαΐου 1956: Καραολής και Δημητρίου - Οι πρώτοι της αγχόνης

Σαν σήμερα 10 Μαίου 1956 η Κύπρος παγώνει από το γδούπο της καταπακτής της αγχόνης. Απαγχονίζονται οι πρώτοι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Δημητρίου Ανδρέας και Καραολής Μιχαλάκης.

Καραολής Μιχαλάκης

Γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933.

Γονείς : Σάββας και Παναγιώτα Καραολή
Αδέλφια : Ανδρέας, Ελένη, Μαρούλα, Νίκη

Ο Μιχαλάκης Καραολής τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και προσέφερε ποικίλες υπηρεσίες στον Αγώνα. Έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή. Δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Στη συνέχεια κατατάγηκε στην πρώτη ομάδα εκτελεστικού Λευκωσίας. Ως απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής έκανε παρέα με αγγλόπαιδες, έπαιζε μαζί τους και δεν κινούσε σε κανένα την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ.

Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, στενού συνεργάτη των Άγγλων. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής καταζητήθηκε και συνελήφθη, καθώς μεταφερόταν στην περιοχή Κερύνειας, για να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Προσήχθη στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου 1955, παρόλο που η σφαίρα που σκότωσε τον Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Και αυτό το γνώριζαν οι Άγγλοι.

Προσπάθειες για οργάνωση δραπέτευσής του, πριν την εκτέλεσή του, δεν τελεσφόρησαν και ο Μιχαλάκης Καραολής οδηγήθηκε στην αγχόνη μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.

Το ψυχικό σθένος και η Ελληνική παλληκαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας απτόητοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσε το γόητρο της ΕΟΚΑ και δημιούργησε ηρωικό προηγούμενο για τους αγωνιστές.

Δημητρίου Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934.

Γονείς : Δημήτρης και Ευδοκία Βασιλείου
Αδέλφια : Σάββας και Ελένη
Ετεροθαλή αδέλφια : Αγγέλα και Σούλα

Ο Ανδρέας Δημητρίου αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό.

Το μυαλό του συνεχώς μηχανευόταν τρόπους να αναπτύξει δραστηριότητα. Επιστέγασμα της δράσης του ήταν η αρπαγή των όπλων μέσα από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Ο Διγενής εξέφρασε την πλήρη ικανοποίησή του για τη δράση του αυτή.

Μετά από απόπειρά του να εκτελέσει τον Άγγλο πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που φρουρούσαν τον Τέυλορ. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο όμως έπαθε εμπλοκή και οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το Μιχαλάκη Καραολή. Ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν.

"Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη", ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. "Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος", ήταν η απάντησή της.

Πηγή: Ιστορικές μνήμες ΕΟΚΑ

Τόσο μικρό νησί και γέννησε τόσο μεγάλους ήρωες. Τόσο πολύ θάρρος και περισσή τόλμη. Δεν ήταν τυχαίο όμως. Τα παλληκάρια αυτά διψούσαν για αέρα Λευτεριάς, για εθνική δικαίωση. Σήμερα; Σε μια επίσης σκλαβωμένη Πατρίδα, η πλειοψηφία του λαού δεν είναι άξια ούτε να κοιτάξει στα μάτια, τους ήρωες στα κάδρα τους που κοσμούν τα σχολεία μας.

Τότε οι αγωνιστές πέθαιναν για την Λευτεριά κι ας μην την γεύονταν στιγμή. Σήμερα, οι ηγέτες μας, ξεπουλούν χωρίς ντροπή τα Άγια Χώματά μας. Συνομιλούν με τον ίδιο τον κατακτητή και προσπαθούν με μανία να μας πείσουν, πως μέσω διαπραγματεύσεων και παζαρεμάτων θα… μας φέρουν την Ελευθερία και την Επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Προσπαθούν να κάνουν τον Καραολή και τον Δημητρίου να νιώθουν ντροπή για τους απογόνους τους. Αυτοί όμως δεν νιώθουν ντροπή. Έκαναν τα πάντα για την Κύπρο. Ντροπή πρέπει να νιώθουν οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου για τον Εθνικό εξευτελισμό που μας προσφέρουν απλόχερα!

Γραφείο Τύπου

ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Αντι-βρεττανική διαδήλωση στην Αθήνα για Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου - 9/05/1956

Σαν σήμερα, το 1956, πραγματοποιείται αντί-βρεττανική διαδήλωση στην Αθήνα με κύρια αιτήματα την ματαίωση του απαγχονισμού των Ηρώων μας και πρωτομαρτύρων της αγχόνης, Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου, όπως και την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Μάνα Ελλάδα.

Κατά την διάρκεια της διαδήλωσης ξέσπασαν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών, οι οποίοι έπειτα από διαταγές της κυβερνήσεως του “Εθνάρχη” Καραμανλή χρησιμοποίησαν αληθινά πυρά κατά του πλήθους. Ο τραγικός απολογισμός, 4 νεκροί και 265 τραυματίες. Ακόμα τρεις θυσιασθέντες στον βωμό της Ελευθερίας της Κύπρου ήταν οι Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, 21 ετών, ο Φραγκίσκος Νικολάου, 23 ετών, ο Ευάγγελος Γερόντης, 28 ετών, ενώ νεκρός έπεσε και ο αστυφύλακας Κωνσταντίνος Γιαννακούρης. Δυστυχώς, οι σκοποί της διαδηλώσεως δεν επιτεύχθηκαν, οι θυσίες όμως των αδερφών μας δεν μένουν αλησμόνητες.

Οι Δρασίτες αναγνωρίζουμε το χρέος μας ως Έλληνες της Κύπρου να τιμούμε, όχι μόνον τους Ηρωικούς νεκρούς της ΕΟΚΑ, αλλά και των τριών αδερφών μας οι οποίοι έχασαν την ζωή τους κατά τον αγώνα υπέρ της Ενώσεως. Το Ελλαδικό κράτος έχει προδώσει τους πολίτες του ουκ ολίγες φορές, η θυσία των τριών αυτών νέων, όμως αποτελεί μία ακόμα απόδειξη, πως σε κάθε μεγάλο Εθνικό αγώνα οι Έλληνες παραμένουμε ενωμένοι. Η Ελλάς και ο λαός της Ελλάδας όμως ουδέποτε πρόδωσε τα παιδιά της στην Κύπρο. Όσο το ξεχνούν οι εθνομηδενιστές υποστηρικτές της ΔΔΟ και οι ακόλουθοι τους, οι Δρασίτες θα είναι εδώ για να τους το θυμίζουν.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Πέρασε στην Αθανασία ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Κώστας Χατζηγεωργίου

Σήμερα, 8 Μαΐου 2020, πέρασε στην Αθανασία δίπλα στους συναγωνιστές του, ο εκ Καλοψίδας αγωνιστής της ΕΟΚΑ, Κώστας Χατζηγεωργίου.

Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ από τις αρχές του Αγώνα και είχε έντονη παρουσία στην περιοχή της Καλοψίδας και της Αμμοχώστου, ως μέλος της ομάδας του αδερφού του, Δημήτρη Χατζηγεωργίου “Τσέλιγκα”.

Ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή οπλισμού από τα σπίτια της περιοχής ώστε να χρησιμοποιηθούν για τον Αγώνα, για την καταγραφή των όπλων αυτών και την επιστροφή τους στο τέλος της δράσης στους ιδιοκτήτες των. Όντας γνώστης της ραπτικής συμμετείχε με οδηγίες της οργάνωσης σε εφόδους σε σπίτια όπου κατέσχεαν και στη συνέχεια κατέστρεφαν υφάσματα αγγλικής προέλευσης, ως μέρος της εθνικής αντίστασης και του σαμποτάζ κατά της Αγγλικής κυριαρχίας.

Με την ομάδα του, εκτελούσαν ενέδρες στην περιοχή και επίσης συχνά έκρυβε οπλισμό στην οικία του. Μεταξύ άλλων δράσεων συμμετείχε στον βομβαρδισμό του αστυνομικού τμήματος της Αμμοχώστου, το γνωστό “Πολίτσι”. Προηγουμένως, ως Μυριάνθης, πήγε καμουφλαρισμένος με μαύρη μπογιά για να μοιάζει με τη φωτογραφία της παραποιημένης ταυτότητας μιας γιαγιάς Μυριάνθης, και να ζητήσει δουλειά ως καθαριστής ώστε να πραγματοποιήσει αναγνώριση του χώρου.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 11 π.μ στον Ιερό Ναό Αγίου Επιφανίου, στο Αλεθρικό.

ΕΙΣΦΟΡΕΣ (για όσους επιθυμούν) θα γίνονται για την Παιδοογκολογική Μονάδα του Μακάρειου Νοσοκομείου.
Τραπεζικός Λογαριασμός
CY48002001950000357017129568

Αιωνία του η μνήμη.
Σύντομα ευχόμαστε από εκεί ψηλά να δει την Κύπρο μας ελεύθερη.

Περισσότερα ...

Ο Διγενής τη Δευτέρα της Λαμπρής του 1956

Η Δευτέρα της Λαμπρής του 1956, βρίσκει τον Στρατηγό Γ. Γρίβα να ηγείται του τιτάνιου Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Κυπριακά βουνά. Οι αντάρτες του χαρακτηρίζονταν όχι μόνον από φιλοπατρία αλλά και από την βαθιά πίστη τους στην Χριστιανοσύνη, όπως άλλωστε και ο ίδιος ο Αρχηγός. Στην φωτογραφία η οποία πάρθηκε στις 7 Μαΐου 1956, ο Λυτρωτής της Κύπρου διατηρεί τα έθιμα του Ελληνικού Πάσχα τσουγκρίζοντας αυγά με τον πρόξενο της Μητέρας Πατρίδας Ρόδη Ρούφου.

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Ομιλία του Διγενή από εκδήλωση της Ε.Φ.Ε.Κ. Αθήνας 4/4/1971

Παραθέτουμε απόσπασμα από ομιλία του Αρχηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή προς τους φοιτητές της Ε.Φ.Ε.Κ. Αθήνας σε εκδήλωση για την επέτειο της 1ης Απριλίου. Τρανή απόδειξη ότι ο Διγενής βρισκόταν πάντα στο πλευρό των φοιτητών της Ε.Φ.Ε.Κ. στα δύσκολα εκείνα χρόνια της δικτατορίας. Όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να αλλοιώσουν την ιστορία, δεν θα τα καταφέρουν.

«… ‘Οταν τα εθνικά ιδανικά, με τα οποία εμείς οι Κύπριοι ανετράφημεν κατακρημνίζονται και ποδοπατούνται απ΄εκείνους οι οποίοι είχαν υποχρέωση να είναι οι θεματοφύλακες αυτών, τότε εσείς, νέοι της Κύπρου, η νέα γενιά έχει υποχρέωση να γίνει πυρποφόρος των ιδεωδών αυτών, να τα αναστηλώνει, αλλά και να προσπαθεί να τα υλοποιήσει με έργα. Διότι έτσι μόνο μπορούν να ζήσουν οι λαοί με ιστορία. Έτσι άλλωστε έζησε και ο Ελληνισμός. Η κυπριακή εποποιία δεν υπήρξε έργο μόνο των ολίγων γενναίων αγωνιστών της ΕΟΚΑ. Ξεπήδησε μέσα από τον αιώνιον πόθο των Κυπρίων για τη λευτεριά, για την Ένωση. Του πόθου αυτού εντολοδόχοι ήταν οι γενναίοι της ΕΟΚΑ και όλοι είχαμε ένα ιδανικό, ένα σκοπό, μια απόφαση, να ζήσουμε ελεύθεροι ή να πεθάνουμε…

…Ακούσατε μανάδες, αντί για θρήνων στους τάφους των σκοτωμένων παιδιών τους να φωνάζουν, “χαλάλι σου Κύπρος το παιδί μου”. Γι’αυτό, κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες του “εφικτού”, στις σειρήνες της δήθεν ενότητος και της ηρεμίας, γιατί χωρίς αγώνες δεν αποκτάται η νίκη, χωρίς αγώνες δεν υπάρχει πρόοδος…

…Μην κοιτάτε τί γίνεται στην Κύπρο και μήν απαισιοδοξείτε. Εκεί είναι ντροπή. Κοιτάτε σ’εμάς, κοιτάτε μπροστά, εδώ είναι η τιμή σας. Διότι μόνο με αυτό τον τρόπο θα είναι δυνατό να οικοδομήσουμε μια Κύπρο όπως τη θέλουμε, ελεύθερη, ενωμένη με την Ελλάδα… Πρέπει να είστε έτοιμοι να καταλάβετε τις θέσεις σας εις τας επάλξεις του αγώνος, ενωμένοι, πειθαρχημένοι, αποφασιστικοί. Και τότε να είστε βέβαιοι ότι όπως και κατά την εποχή της ΕΟΚΑ, ότι η λευτεριά η οποία πλανάται πάνω στους τάφους των σκοτωμένων παιδιών της, μή θέλουσα να τους εγκαταλείψει, θα αγκαλιάσει το άμοιρο και βασανισμένο νησί μας. Εις τον αγώνα αυτόν δε θα είστε μόνοι. Θα είναι μαζί σας το Πανελλήνιο. Θα είμαστε μαζί σας και εμείς, η παλαιά φρουρά, σημαιοφόροι και οδηγοί σας και τότε πράγματι σε σας θα ανήκει η τιμή, ότι ξεπλύνατε και την ντροπή με την οποία μας εκάλυψαν οι όλίγοι λιπόψυχοι και εκμεταλλευτές του αγώνος των παλληκαριών της ΕΟΚΑ, τα οποία τιμάμε σήμερα».

4 Απριλίου 1971, ομιλία Διγενή κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για την επέτειο της έναρξης του Αγώνα της ΕΟΚΑ στο κινηματοθέατρο Ακροπόλ, στην Αθήνα. Η εκδήλωση οργανώθηκε από το Δ.Σ της ΕΦΕΚ Αθήνας (Το Δ.Σ. της Ε.Φ.Ε.Κ. καταρτιζόταν από στελέχη της ΔΡΑΣΙΣ).

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ

Περισσότερα ...

Οι φανεροί κουκουλοφόροι!

Την άγνοια των Εγγλέζων για την ταυτότητα του Αρχηγού της ΕΟΚΑ, εξαφάνισε ο ΓΓ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης. Συγκεκριμένα, στις 24 Απριλίου 1955 στον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» αποκάλυψε την ταυτότητα του Συνταγματάρχη Γεώργιου Γρίβα.

Και τότε ξεκίνησε το κυνηγητό και η προσφορά πολλών χρημάτων για να πιάσουν τον Θρυλικό Διγενή. Οι κομμουνιστές αποτελούσαν για τον Αρχηγό τον μεγαλύτερό του πονοκέφαλο. Φαίνεται πως το Θησείο θύμωσε τόσο τους φιλοσοβιετικούς που απροκάλυπτα πλέον επιδίωκαν τη σύλληψη του Γεωργίου Γρίβα Διγενή από τους Αποικιοκράτες.

"Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης."

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις

«Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις», φώναζαν και ξεχύθηκαν στους δρόμους. Και οι δρόμοι γέμισαν φυλλάδια. Και η νύχτα έγινε μέρα και μύρισε μπαρούτι. Και τότε ήγηκεν η μεγάλη ώρα που μια χούφτα παλληκάρια κάθε λογής, ξεφτίλισαν μια υπερδύναμη, μια μεγάλη αυτοκρατορία, τη Μεγάλη Βρετανία. Γιατί το ανάστημα των παλληκαριών ξεπερνούσε κάθε μεγαλειότητα της. Το μεγαλείο της ελευθερίας και του διακαούς πόθου των Ελλήνων Κυπρίων για Ένωση, καθίσταται υπεράνω όλων των αποικιοκρατικών συμφερόντων.

Την 1η Απριλίου 1955 και για τέσσερα και πλέον χρόνια, η Κύπρος μετατρέπεται σε ναό, όπου ετελείτο η λειτουργία της ελευθερίας. Παντού μανάδες και πατεράδες που ξεχειλίζουν περηφάνια για τα παλληκάρια τους. Κοριτσόπουλα που αίρεαν τους ήρωες με ροδοπέταλα, νιώθοντας τη λευτεριά να κοντεύει. Όλος ο Κυπριακός Ελληνικός λαός έδωσε από κάτι στον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Όλος ο Ελληνισμός έδωσε την ψυχή του για να σημάνουν οι καμπάνες το χαρμόσυνο μήνυμα της Λευτεριάς και της Ενώσεως.

Περισσότερα ...

1η Απριλίου 1955 - Ο πιο αγνός και δίκαιος Αγώνας

Το εγερτήριο σάλπισμα του Αρχηγού Διγενή ηχεί, η πατρίδα βάζει τα γιορτινά της και κάνει τον σταυρό της!

Και εκκινεί ο πιο αγνός και δίκαιος αγώνας στην ιστορία της Κύπρου. Ο αγώνας μέχρις εσχάτων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την επίτευξη του προαιώνιου πόθου της Ένωσης με την μητέρα Πατρίδα. Ο αγώνας που θα γελοιοποιήσει μια αυτοκρατορία και θα αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους λαούς που απαιτούν την Αυτοδιάθεσή τους.

Στα σημερινά δουλοπρεπή συνθήματα αντιλαλεί το "Μολών Λαβέ" του Μαχαιρά. Στα ανταλλάγματα του κατακτητή, αντιστέκεται το "Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής"! Στη δουλική στάση των Ομοσπονδιακών, σηκώνουν κεφάλι οι ήρωες του Αχυρώνα. Την προσπάθεια αλλοίωσης της εθνικής μας μνήμης κατατροπώνει το ικρίωμα της αγχόνης.

Εξήντα πέντε χρόνια μετά, τιμούμε τον Ιερό αγώνα της ΕΟΚΑ και τις θυσίες των ηρωικών νεκρών του τόπου μας. Δεν έχουμε ανάγκη τους άβουλους των κομμάτων. Παραμένουμε αδιάλλακτα ΕΝΩΤΙΚΟΙ. Αυτοί είμαστε και δεν κρυφτήκαμε ποτέ. Γιατί η πατρίδα μάς το προστάζει, η ιστορία μας το απαιτεί, το καθήκον μάς το επιβάλλει.

Ετούτη η γη είν' Ελληνική, ξέρει να πολεμά

και μέσα από τις στάχτες της να ξεπηδά ξανά!

Γραφείο Τύπου

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...

ΖΗΤΩ Η 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 – ΖΗΤΩ Η Ε.Ο.Κ.Α.

Ε.Ο.Κ.Α. 

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

Με την βοήθειαν του θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων,

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, 

με σύνθημα εκείνο το οποίο μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας 

«Ή Τ Α Ν   Ή   Ε Π Ι   Τ Α Σ».

ΑΔΕΛΦΟΙ  ΚΥΠΡΙΟΙ.

         Από τα βάθη των αιώνων μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν δια να διατηρήσουν την ελευθερίαν των: Οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεώτεροι του Αλβανικού έπους. Μας ατενίζουν οι αγωνισταί του 21, οι οποίοι μας εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν του δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το Α Ι Μ Α. Μας ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος και μας παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνειαν.

Ας απαντήσωμεν με έργα, ότι θα γίνωμεν «πολλώ κάρρονες τούτων».

            Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμε με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας.

            Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μια φορά ότι και του σημερινού Έλληνος «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει». Ο άγων θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν.

Ημείς διαθέτομεν την ψυχήν. Έχομεν και το δίκαιον με το μέρος μας. Γι' αυτό και θα Ν Ι Κ Η Σ Ω Μ Ε Ν.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑΙ.

Ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι οι λαοί να χύνουν το αίμα των για ν' αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρο για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παρά το πλευρόν των λαών σας και για το οποίον σεις τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον του ναζισμού και του φασισμού.

ΈΛΛΗΝΕΣ,

Όπου και αν ευρίσκεσθε ακούσατε την φωνήν μας:

ΕΜΠΡΟΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ.

Ε.Ο.Κ.Α.
-Ο-      

ΑΡΧΗΓΟΣ

ΔΙΓΕΝΗΣ

«Η Κύπρος μας που στέναζε τόσους αιώνες σκλάβα

και μάτωναν τα χέρια της τόσα δεσμά βαριά

απ’ τη ψυχή της έχυσε την όμορφή της λάβα

κι άνοιξε δρόμο φωτεινό να ιδεί τη λευτεριά...»

Συμπληρώνονται φέτος εξήντα πέντε χρόνια από τη θρυλική έναρξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ. Οι μνήμες όλων, ή τουλάχιστον όσων αδιαλείπτως θυμούνται και τιμούν αυτή την επέτειο, στρέφονται με απαράμιλλο σεβασμό και συγκίνηση προς τα αμούστακα παλικάρια του ’55-’59, τους απαγχονισθέντες ηρωομάρτυρες, τα ολοκαυτώματα, τα βασανιστήρια και τις ανταρτικές μάχες του κυπριακού έπους. Ο παλλαϊκός ξεσηκωμός και το πάθος των Ελλήνων του τόπου για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού πήρε σάρκα και οστά στο πρόσωπο των θρυλικών μορφών του Διγενή και των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, οι οποίοι με τη σειρά τους παρέδωσαν τη βαριά τους παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. 

Στο πρόσωπο των ηρώων μας, που είτε για κάποιους υπήρξαν «βαρελότοι» και «ψευτοδιγενήδες», είτε για εκείνους που  -εσκεμμένα σήμερα-  ξεχνούν πως η ΕΟΚΑ πολέμησε για την Ένωση με την μάνα Ελλάδα, εμείς αντικρίζουμε ό,τι ομορφότερο και ευγενέστερο γέννησε ποτέ η γη μας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ συνεχίζει να αποτελεί το εθνικό στήριγμα, το οποίο μας επιτρέπει να αντιστεκόμαστε σε όσους ριψάσπιδες προσπαθούν, τόσο πολιτικά, όσο και οικονομικά, να διαπραγματευτούν το μέλλον της Κύπρου με τους ξένους εχθρούς και τους διεθνείς τοκογλύφους, αντίστοιχα.

Οφείλουμε, μια τέτοια μέρα, να υπενθυμίσουμε στους σύγχρονους ραγιάδες, το χρέος που έχουμε απέναντι σε αυτούς που πήραν την ανηφοριά για να βρουν την ωραία ελευθερία και μοιάζουν κατά πολύ με εκείνους τους τρελλούς επαναστάτες του 1821. Κόντρα στα κούφια «ρεαλιστικά» δεδομένα και ενάντια στην αισχρή πολιτική της Μ. Βρεττανίας, οι αγωνιστές πραγματοποίησαν τον υπέροχο εθνικό, λαϊκό, αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα που όπως σήμερα, έτσι και πάντοτε θα αποτελεί το φάρμακο για την εθνική μιζέρια και την υποδούλωση του τόπου μας. Η ΕΟΚΑ, είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι, προέταξε τα στήθη ενάντια στην υπερδύναμη της εποχής του 20ού αι. και η ιστορία κρατάει σφραγιστά κλειδωμένους όσους απείχαν από τον αγώνα για την Αυτοδιάθεση του λαού και την Ένωση, όσους σπιλώνουν και απαρνιούνται καθημερινά τις μνήμες των ηρώων και όσους καταθέτουν στεφάνια στα παλικάρια τα οποία προδίδουν καθημερινά με τις πράξεις τους.

Κλείνοντας, υπενθυμίζουμε σε όλους ανεξαιρέτως ότι, η σημερινή επέτειος και ο Αγώνας της ΕΟΚΑ αποτελούν ίσως τα μοναδικά στηρίγματα που κρατούν άσβεστη τη φλόγα της ψυχής και καθάριο το μυαλό στον κάθε Έλληνα του οποίου «ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει». Η ΕΟΚΑ είναι το σημαντικότερο κομμάτι της ιστορίας μας, η ελπίδα μας, η αξιοπρέπειά μας, η περηφάνια μας, το όπλο για να αντισταθούμε σε ντόπιους και ξένους εχθρούς. Έχουμε χρέος να την προστατεύσουμε, να την υπερασπιστούμε και να τη βιώσουμε βαθιά μέσα μας.

«Εμπρός, εμπρός, η ΕΟΚΑ κράζει

η γη ας βροντήξει όπου πατάς,

η ΕΟΚΑ ανίκητη προστάζει:

να η ασπίδα ή ταν ή επί τας.

Εμπρός, στη γη κανείς μην σκύψει,

η Ελλάδα κάθε της παιδί

να στεφανώσει με δάφνης κλώνια

στα μαρμαρένια αλώνια καρτερεί...»

Γραφείο Τύπου 

Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ.

Περισσότερα ...